18-01-07

HET GEVAAR VAN INTERNETDATING

Nu moet het eruit. Ik heb me tot nu toe nog redelijk oppervlakkig gehouden wat m'n gevoelsleven betreft, maar ik ben een schrijfster: NU MOET HET ERUIT!

Waarom, begod, blokkeert de ene mens de andere en moet dat zonodig nog eens laten weten ook?? WAAROM? Het doet al genoeg pijn om die persoon te moeten loslaten... een persoon die sinds 4 maanden deel uitmaakt van je leven, al is het tussen de bits en bytes door. Ik geloofde het zelf niet, tot het me overkwam. Ja, noem me dan een sentimentele vod, een naïeveling of een aandachtszoeker, maar het ís een manier om contact te hebben met mensen: Internetdating. Een cyberlief, gelijk men zegt...

Is allemaal spannend en leuk in het begin, maar het gevaar hiervan zit niet zover van je toetsenbord verwijderd: JE HART... Ik geef toe dat ik van het sentimentele type ben en ja, dat ik snel verkocht ben, MAAR... in dit geval ben ik van meet af aan steeds op m'n hoede geweest en heb ik alles in twijfel getrokken wat maar enigszins raar overkwam. Ik maakte mijn twijfels ook bekend en zette mijn redeneringen uiteen. Hij volgde. Hij volgde en begreep steeds. Dat hij zich niet boos maakte, had met zijn job te maken. Hij is psycholoog... Intrigerend, nietwaar?

De klik was er. Ellenlange babbels tot een gat in de nacht. Klavier werd audio. Audio werd webcam. Althans, van mijn kant. Hij is niet zo'n webcampersoon... Hij legde uit en ik begreep, met de nodige achterdocht. Ik hoor de vraag al komen: een afspraakje en je weet het toch direct? Helaas, dat zat er voorlopig niet in. Meneer zegt aan de andere kant van de wereldbol te zitten (nee, niet Australië) en daar te blijven tot september dit jaar.

Alle wantrouwen ten spijt, de aantrekkingskracht die een persoon kan hebben is onmetelijk groot. Hoeveel keer heb ik niet geprobeerd afstand te nemen, omdat mijn gevoelens zodanig sterk waren dat het niet meer normaal te noemen was. Was ik dan echt blindelings geobsedeerd door deze Mystery Guy? Iemand die me gaf wat ik nodig had op het juiste moment. Iemand op niveau waarmee je zowel de allerplatste moppen mee kan tappen als een geraffineerd gesprek. Iemand die zoveel raakpunten vertoont met jezelf, nog voordat je die zelf hebt blootgegeven. A soulmate perhaps?

Aaaah, the tragedy of it all...

Nee, ik heb hem nooit gezien. Afgezien van wat foto's, heb ik hem nooit in levende lijve gezien. En dat knaagt! Dat vreet je op vanbinnen. Je hebt het nooit gewild, maar daar zit je dan met je hart vol verlangen, hunkerend naar die ene kus, die ene streling, die ene moment om echt samen te kunnen zijn. En lieve mensen, wat heb ik geweend... nog nooit zoveel tranen gevloeid om de onmacht, de fucking distance en vooral om mijn eigen stomme gevoel waar ik me keer op keer laat door leiden.

Hij begreep... maar nog steeds geen webcam.

En wat doe je dan? Je wordt gek. Je wordt zodanig gek dat er in elke hoek wel mogelijks bedrog schuilt. Tot het moment waarop je zegt: Hij ís een bedrieger. Punt, andere lijn. Ik heb hem de boodschap overgemaakt: webcam of ontmoeting, tot zolang ik geen deftig bewijs krijg, wil ik geen contact meer.

En toen werd het stil... té stil... om vandaag te moeten ontdekken dat hij me op zijn blacklist heeft geplaatst. Hij heeft me geblokkeerd en heeft bewust een spoor nagelaten, zodat ik het zou zien. Dan kom ik weer tot mijn allereerste vraag: WAAROM? Het komt verdikke heel hard aan om dat te moeten ontdekken!

Als hij echt de gevoelens koestert die hij zegt te hebben, als hij werkelijk ook al die dingen wil waar ik zo wanhopig naar hunker(de), dan verdedig je toch je zaak? Dan koop je toch die webcam? Dan spring je toch gewoon op het vliegtuig om me te komen overtuigen?

Nee? Te veel gevraagd?

STOP MESSING WITH MY MIND!!!

 

11:20 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: internet, verdriet, dating, liefde, pijn |  Facebook |