03-09-07

De foor van je leven

Ja hoor, ik ben er nog. Net zoals ik er de voorbije dagen ook wel was, maar dan half.

Ineens wordt je een ticketje aangeboden om op de allerplezierigste roetsjbaan van het leven te zitten. Duikelen en draaien hoog boven de grond en kolken langs spannende loops. Je stapt enthousiast in en weet niet wat je te wachten staat. Daar ga je dan de eerste keer het parcours rond. Waw, een tintelende sensatie zet je zintuigen op scherp en je schreeuwt: 'nog een keer!'.

Als een klein kind ren je terug naar het begin en spring je zonder vrees in het tuig. Klaar voor een tweede rondje kantelen en keren! Maar deze keer kom je er wel wat draaierig uit. Het ging opeens allemaal heel snel... een gevoel dat je niet meer gewoon was. Een goed gevoel eigenlijk. Nog een keer?

Vol overmoed en nog niet bekomen van de vorige rit, stap je opnieuw in. De derde keer op rij... system overload! Ondertussen is je lijf moe geworden van al die spanning en je bonkt als een lappenpop tegen de zijkanten aan. De zwierige bochten die eens zo plezant leken, leggen nu knopen in je maag. Je vreest voor je leven wanneer je naar het allerhoogste punt wordt getrokken en het einde beneden zelfs niet in zicht is... zintuigen worden afgesloten en je denkt: nooit meer!

Te veel sensatie op te korte tijd. En vooral, te weinig pauze tussenin. Je zou voor minder een schrik opdoen en wil terug in je oude leven vluchten. Even wil je het opgeven, maar toch... die roetsjbaan blijft lonken. Wat als je het rit per rit doet? Plezier op een gecontroleerde manier? Zachtjes wennen aan het parcours... Misschien is die roetsjbaan zo slecht nog niet om een levenslang abonnement op te nemen?

 

02:55 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hallokes Lieve groetjes en voor straks een aangename dag...

Gepost door: Athea | 03-09-07

teveel sensaties ineens breekt een mens op he freggeltje. Je hebt het mooi verwoord.
lieve groet

Gepost door: Ellen | 04-09-07

De commentaren zijn gesloten.