17-07-07

2 dagen in Adelaide is genoeg zenne

Maandag 16 juli: Ik word stilletjes en in alle rust wakker. Mmm... heerlijk geslapen. Blijkt half 11 te zijn! Hiermee heb ik het gratis ontbijt gemist, maar ach, ik ben tenminste wat uitgerust nu. Koffie, boterham met choco en TV kijken in pyjama. Lang geleden! Douche in en mijn dag kan beginnen. Eerst DRINGEND naar de wasserette! Ondertussen kan ik op m'n gemakje mijn dagboek bijhouden. Er gebeurt zoveel de laatste dagen, bijna niet te volgen...

In de namiddag op stap met de meiden doorheen Rundle Mall Street. Kuieren door de winkelgalerijen... noodles eten in de Food Court (alweer? Jaja!)... pruiken passen in een pruikenwinkel, maar de verkoopster was er precies niet echt opgezet mee: "Are we playing girls?", vraagt ze met een boze blik. En ik zeg met een overdreven enthousiasme: "Yeah, you know how girls like to dress up huh!" Hehe! De mensen hier in Adelaide zijn trouwens allemaal terughoudend tov ons, toeristen... Wellicht omdat er hier niet zoveel toerisme te beleven valt. Het is een stad met veel historische gebouwen, dat wel, maar voor de rest dus heel stilletjes. Daarbij is het nog maandag ook. We gaan die avond op zoek naar een gezellig cafeetje, maar vinden niet direct iets waar er veel volk zit. Dan maar terug naar Grace Emily, waar we de vorige dag hadden afgesloten. Niet meer gewend van veel alcohol in m'n lijf te hebben, ben ik al redelijk vlug in de wind... we slenteren het cafe uit op zoek naar eten en guess what, het worden alweer noodles, haha! (Ik meen me te herinneren dat het lekker was). Ontnuchterd zetten we onze tocht verder naar een Irish Pub, waar we algauw als enigen overblijven... Adelaide is dood om 9u 's avonds! Ik neem afscheid van de rest en beslis naar het 24/24 internetcafe te gaan... waar ik me uiteindelijk tot 2u 's nachts zit te amuseren. Ik zei toch al dat mijn ritme volledig in de knoop gedraaid zit?! Anyway, ik had me voorgenomen om een taxi naar huis te nemen, aangezien het al zo laat was. Heb uiteindelijk de hele stad afgewandeld totaan mijn hostel: geen ziel te bespeuren en al zeker geen taxi?!

Dinsdag 17 juli: Zoals te verwachten, sta ik pas op in de late voormiddag. Pfff, zie er in feite tegenop om alweer zover de stad in te lopen. Op den duur lijken alle steden op mekaar, weet je, en ik zou beter m'n krachten sparen voor wat nog komen zal... Toch brengt m'n curiositeit (en wat anders te doen?) me de deur uit en een beetje later zit ik op de gratis citybus die rondjes draait in de stad. De Art Gallery lijkt me wel wat, dus ga ik daar een kijkje nemen. Het museum, het Parlementsgebouw, de State Library en de Universiteit... ik bewonder de architectuur van buitenaf. Ik heb het eigenlijk wel gehad met het stadsleven... pfff. Vanavond wil ik in alle rust in mijn hostel doorbrengen voor TV met een UDL in de ene hand en een zak chips in de andere. Eens lekker ontspannen zie!

Morgen vertrek ik naar betere oorden! Iets wat meer bij me past: THE OUTBACK!! Ik verklap het jullie al maar, want ik denk niet dat ik de komende 14 dagen op het net zal geraken. Morgenvroeg haalt de Wayard Bus me op om gedurende 8 dagen in safari- en kampeerstijl van Adelaide naar Alice Springs te rijden. Onderweg een paar bezienswaardigheden en natuurlijk als kers op de taart: Ayers' Rock alias Uluru, HET icoon van Australie! En nee, ik ga de berg niet beklimmen uit respect voor de Aboriginals, die deze plek als heilig beschouwen. Het is in feite al erg genoeg dat er dagelijks een massa volk naar de steen komt kijken.

Na 1 nachtje Alice Springs spring ik alweer een andere Wayward safaribus op om na 3 dagen en 2 nachten in Darwin te belanden, waar het normaal gezien boven de 20 graden blijft. Van Zuid naar Noord, van koud naar warm, van stad naar woestijn... Ik kijk er al naar uit!

 

decoration

08:23 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-07-07

De Great Ocean Road: van Melbourne naar Adelaide

Donderdag 12 juli: Laatste dag in Melbourne... alweer vroeg uit de veren. Kan toch niet slapen met al dat lawaai hier. Zijn ze ooit naar bed geweest? In de morgen op internet wat creatief zitten wezen en dan opnieuw 't stad in. Ik ben mijn tweedehands fleece eigenlijk wel beu gezien... sta op alle foto's in 't blauw de laatste tijd! Ik dus op zoek naar een goedkope winkel en jawel, voor 29 dollar vind ik een lichtgrijze vest. Kopen die boel!! Ik gooi mijn fleece direct de vuilbak in ;o) Waaaw, een echte vest! Die middag de beste noodles ooit gegeten in een winkelcomplex waarvan ik de naam al niet meer weet. Dan op jacht naar een goed boek. Omdat Harry Potter nog niet uit is, koop ik uiteindelijk 'Angels and Demons' van Dan Brown (ge weet wel, den dienen van 'The Da Vinci Code'). Om 18u sta ik terug in het hostel en ik val letterlijk om van de slaap. Word pas rond half acht weer wakker... eten, douchen, backpack weer maken... en opeens niet meer kunnen slapen. Uiteindelijk toch mezelf in bed gekregen tegen middernacht. Tsss, ritme helemaal in de knoop!

MELBOURNE: een levendige stad met kunst op elke hoek. Ik heb het meeste gehaald uit twee volle dagen, maar heb nog geen vierde gezien van deze stad. Zeker een aanrader, alhoewel, misschien beter in de zomer ;o)

FRIDAY the 13TH... brrrr, als dit maar goed afloopt! Ik sta om 7u te wachten aan het Neighbours' Centre (juist ja, dat is hier ook gevestigd!) op de Groovy Grape Bus die ons van Melbourne naar Adelaide brengt via de GREAT OCEAN ROAD en dit gedurende 3 dagen en 2 nachten. De gids is voor een keer een vrouw zeg! We zijn in totaal met 11 mensen: lekker weinig en gezellig... Vier Zwitsers die wel een beetje op zichzelf blijven, maar heel behulpzaam zijn tijdens eten maken en de afwas; en dan ons 'groepje': Hoon uit Korea, Francesca en Roberta uit Italie, Daniella uit Brazilie, Chris uit Londen en ik natuurlijk.

Moe... help, ik ben zo moe... maar geen tijd om in te dommelen: bus in, bus uit... de hele dag door. Maar het is nogal de moeite!! We rijden de kustlijn af richting Great Ocean Road. Onderweg stoppen we al bij verschillende lookouts. 't Regent, 't is koud... maar toch maken we er een positieve boel van. Er zitten gelukkig geen klagers bij. We houden halt bij een lighthouse dat blijkbaar heel bekend is owv een TV-serie 'Round the Twist'. Is mij niet bekend, maar toch gauw het uitzicht bewonderen. Net voor de middag komen we dan bij het officiele beginpunt van de Great Ocean Road. Ozzie soldaten hebben deze weg eigenhandig aangelegd. Een standbeeld gedenkt hun bloed, zweet en tranen. Het is een bochtige weg langsheen prachtige kusten. Onderweg nog een paar haltes om foto's te nemen van de prachtige vergezichten. Ook veel regenbogen hier! En zelfs koala's in 't wild! De Great Ocean Road bestaat in feite uit drie grote delen: eerst langsheen stranden, dan een eindje door een regenwoud en uiteindelijk langsheen hoge kliffen met als hoogtepunt 'The Twelve Apostles'. We stoppen voor lunch in een klein stadje, Apollo Bay, waar we worden getrakteerd op een snack in een gezellige bar. Daarna een wandeling doorheen een stukje regenwoud (vooral varens: 'ferns') om tegen de avond bij de Twaalf Apostelen te belanden. Deze grillig gevormde rotsen staan in zee, net naast de kliffen en zijn in feite overblijfsels van diezelfde kliffen. Elk jaar brokkelt de poreuze zandsteen verder af landinwaarts met wel 2cm... uiteindelijk zullen ook de Apostelen verdwijnen door erosie. Twee jaar geleden is er zelfs al eentje in zee gedonderd. Maar zolang de rest overeind blijft staan, zullen ze dagelijks gefotografeerd worden door duizenden toeristen.

Het wordt zo stilaan tijd om onze slaapplaats op te zoeken: Port Campbell. Een gezellig huisje bijna voor ons alleen. Er is ook nog een Engels koppeltje dat samen met ons voor het haardvuur hangt en zelfs meegeniet van de lekkere spaghetti. We hadden massa's over! Dat zal trouwens de hele trip zo zijn: aan eten niet tekort, amaai!

Zaterdag 14 juli: Vroeg opgestaan (veel te vroeg), want alweer een busy day voor de boeg. We bezoeken Lorch Ard Gorge, waar een schip rond 1850 tegen de klippen is geslagen. De twee overlevenden zijn op miraculeuze wijze aangespoeld op het enige strandje in de buurt. Maar wat een plek!! Ik zou voor minder drenkeling willen zijn hier... Daarna nog eens de 12 Apostelen gaan bezoeken, deze keer in het ochtendlicht, en Daniella en Chris de helicopter ingeduwd voor een 8 minuten durend ritje hoog boven de kliffen. De rest blijft veilig aan de grond en houdt de 60 dollar mooi in hun zakken... Een volgende stop is London Bridge: alweer een rotsformatie dat door erosie is uitgehold tot een soort brug vanaf de kust gezien... MAAR in feite is er geen sprake meer van een brug, want het eerste stuk is ondertussen al ingestort, zodat er alleen nog een eilandje overblijft naast de kust. 'London Bridge has fallen down', rings a bell?? :o)) Funny story, want er zaten wel nog mensen op de 'brug' toen dat gebeurde in 1985. Bleek een bekend parlementslid te zijn die op weekend was met zijn maitresse... Caught by the media!! De volgende lookout langsheen de Great Ocean Road is the Bay of Martyrs, zowat de laatste hoge kliffen die we zullen tegenkomen. 'You are here for one small moment in time' staat geschreven op een bord aan de lookout. Stemt tot nadenken... Als we willen vertrekken, zien we een vrij mager hondje een beetje verloren rondlopen. Wel een halsband, maar geen eigenaar... Alle moederharten beginnen sneller te slaan en de Jack Russel zat bijna op de bus. De tour guide beslist dan toch op het laatste moment om het beestje niet mee te nemen. Er zullen hier nog veel meer toeristen langskomen en dat hondje komt wel terecht. Och here...

Daarmee hebben we de Great Ocean Road zo goed als afgelegd. We vervolgen onze tocht naar Adelaide landinwaarts nu en zetten koers naar The Grampians, een National Park. Onderweg in ware safaristijl door een oude vulkaankrater gereden waar het barst van ozzie wildlife: kangoeroes, koala's en emu's everywhere! Lunch wordt geprepareerd een beetje verder op onze route: sandwiches and salad, zelf te maken weliswaar. Tegen de vooravond komen we aan in The Grampians. Opnieuw kangoeroes te bewonderen, zomaar op de parking, en een stukje Aboriginal Culture meegepikt. Daarna een wandeling door het indrukwekkende landschap naar een lookout 'The Balconies', waar we de zon zien ondergaan. Het is een mooie dag geweest, maar het wordt toch nog serieus koud 's avonds! We kunnen alweer in volle gezelligheid opwarmen in ons tweede vakantiehuisje temidden van het park. Als avondeten wordt het een heerlijke BBQ. Moegegeten, moegekeken en moegewandeld kruipen we allen snel onze bedjes in.

Zondag 15 juli: Om 7.15u staan we alweer vertrekkensklaar, want een twee uur durende bergwandeling wacht ons op. Pffew! Niet voor watjes zenne... helemaal tot boven klimmen langsheen greten en rotsen... Maar boven wacht een ongelofelijke beloning! Na de afdaling begin het mij eerlijk gezegd een beetje tegen te steken om steeds die bus in en uit te jumpen... maar ik ben ook doodop, dus 't zal dat wel zijn. Gelukkig hoor ik dat er ons nog maar 1 stop meer rest: de McKenzie Waterfalls. Alweer een wandeling. Nu eerst ik-weet-niet-hoeveel-meter naar beneden en dan weer naar boven. Allez ja, dit was ook de moeite waard, ik geef het toe. Na deze uitputtende morgen klimmen we terug onze bus op voor de laatste 300km naar Adelaide. Als we de grens met South Australia oversteken, worden de horloges een half uurtje teruggedraaid. Weird!! We stoppen kort daarna voor een sandwichlunch in een klein stil stadje. South Australia: er IS hier dan ook niet veel meer te doen dan Adelaide, de hoofdstad van deze 'state'. Om 18u arriveren we op onze bestemming. Ik word gedropt bij m'n hostel, dat zoals gewoonlijk alweer buiten het centrum ligt. Ik hou m'n hart al vast... maar qua service en netheid scoort 'Travellers Inn' wel gemiddeld tot goed volgens de Schaal van Freggel.

Mensenlief, ik ben MOE!! En dan kom je op het moment dat je gewoon te moe bent om te gaan slapen! Al voorgehad? Ik dus wel... ik slenter de stad in op zoek naar de anderen en beland met hen in een ozzie cafeetje 'Grace Emily'. Daarna nog een volledige pizza naar binnen gekregen en om 23.30u naar het hostel voor een lange en welverdiende slaap!

PS1: Adelaide ziet er op 't eerste gezicht wel leuk uit.

PS2: Ik weet dat het alweer een hele boterham is om te lezen. Kan je je voorstellen hoe vermoeiend de trip wel is geweest??

PS3: Check out the new pictures!!!

17:04 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-07-07

Groetjes vanuit het winterse Melbourne

decoration

Yep yep, jullie hadden het misschien al kunnen raden. Ik ben dinsdagavond het vliegtuig opgestapt naar MELBOURNE. Een goedkope vlucht met Jetstar (equivalent van onze Ryanair) waar iedereen op mekaar geduwd zit en de hysterische baby natuurlijk weer op mijn rij zit... maar kom, het duurt maar twee uurtjes. Wat is het toch altijd moeilijk om de drang te weerstaan iets van de trolley te kopen... en terwijl ik mijn minipotje Pringles (sour cream and onion, njaaaam) naar binnen werk, bedenk ik dat ik dringend eens een goeie warme maaltijd nodig heb. Ik snak naar een normaal bord patatjes met savooikool, spinazie of spruiten en mals vlezeke erbij. Voorlopig stel ik het wel met sandwiches, noodles en pasta. Je kan niet geloven hoe moeilijk het is om in een hostel iets deftigs klaar te maken. Voila, de chips zijn al op ondertussen... en oh, servietje houden als zakdoek! ;o)

Om middernacht arriveer ik in Melbourne. Op de bus naar het centrum ontmoet ik een Duitse jongen die naar hetzelfde hostel als ik moet. Hij is er echter al geweest en gidst me probleemloos door de straten van Melbourne heen. Al een geluk, want 'All Nations Backpackers' is bijna niet te zien vanop straat... mja... eens binnen, zie ik het: heb het weer dik aan mijne schreper! Mijn kamer ligt aan de straatkant waar constant trams, treinen en auto's passeren. Binnen het hostel al niet veel beter: vlak naast de open keuken... Daarenboven hebben de mensen hier blijkbaar weinig zin om te gaan slapen. Bij het binnengaan van de kamer, zie ik geen enkel 'vrij' bed. Een kamergenote verzekert mij dat er twee vrij zijn, alleen zijn de lakens niet weggenomen. Mooi... ik maak m'n bed op en breek zowat mijn knieen (geen trema hier op mijn keybord) op de matras: de veren zitten er haast door! Ik heb ook geen kussen... Op naar de keuken: niet aan te raden om in dit boeltje te koken. Bovendien krijg ik te horen dat bord en bestek aan de receptie te verkrijgen zijn tegen 10 dollar deposit! Pfff... 

Alrightie then, op naar de bar hiernaast, want ik heb twee gratis drankbonnetjes gekregen en ik HEB nu inderdaad wel een pint vandoen! Nou, de bar is -zoals verwacht- al even dodgy als het hostel. Kan mijn avond nog erger? Jawel... Een jongedame mag ook nergens alleen mooi (hmhm) zitten wezen... Er komen een ozzie en een kiwi (Nieuwzeelander) tegen me zeveren, letterlijk en figuurlijk, want ze zijn beiden ladderzat. Dus zo vlug als ik kan, muis ik me ervanonder. Guess what?! Die Ozzie blijkt ook in mijn hostel te slapen, damnit! Ook daar schud ik hem van me af (wat in feite niet zo moeilijk was) en zie hem gelukkig niet meer terug.

Woensdag 11 juli: Grmbl!! Kleren als kussen gebruikt en het voelt alsof ik op een nagelbed heb geslapen. Het eerste wat ik doe bij het opstaan (nadat ik ben gewekt door vier verschillende wekkers!), is van bed verhuizen. Hopelijk lig ik op het andere bed wat beter vannacht en hey, hier zit ook het vermiste kussen verstopt!! Het hostel weet me die morgen dan toch nog aangenaam te verrassen: gratis ontbijt (toast met confituur, maar kom) EN een volledig gerenoveerd badkamercomplex op de derde verdieping! WAAAW! Na een aangename douche de stad in met mijn Lonely Planet in de hand. Ik doe de 'walking tour' van normaal gezien 2u, maar ik zal er ietsje langer over doen, want Melbourne is echt wel imposant! Veel kunst zomaar te bewonderen op straat, een PIXAR tentoonstelling waar ik ben blijven hangen, wandeling langs de Yara rivier op South Bank, het Federation Square met eigenaardige architectuur (love it or hate it, alleszins niet mijn stijl), Birrarung Marr: een park met een reuzenrad en een postertentoonstelling (daar heb ik de beste 'jamball donut' gegeten EVER!), Flinders Street Station, doorheen allerlei gallerijen waar ik o.a. met een Waalse wafelbakker aan de praat ben geraakt, wonderwel in vloeiend Frans :o)), door winkelstraten heen, waar opeens drie brandweerwagens met luide sirene opduiken... en vooral winkel in en winkel uit op zoek naar sjaal, muts en handschoenen: IK VERVRIEEEEES! Heb uiteindelijk mijn winteroutfit gevonden in een bazaarwinkeltje voor 2 dollar 't stuk, hahaaa! En ik vind het me nog cool staan ook ;o)

Maagje begint te grommen. Ook hier is een Chinatown, hehe, maar onderweg ontdek ik in een winkelcomplex een cinema waar in grote letters staat: HARRY POTTER V, COME AND SEE!! Oh! Oh! Hij is eindelijk uit!! Ik spring direct achteraan een rij mensen aan die uiteindelijk wel naar een kassa moet leiden. Weet helemaal niet wat het ticket me zal kosten, maar kan me niet schelen. Harry Potter! Sommigen onder jullie weten al dat ik ervan bezeten ben. Ik hou enorm van fantasierijke verhalen en films... Dat doet er mij aan denken: ik kan vanaf nu ook het nieuwste en laatste boek van Harry Potter halen! Een beetje later heb ik mijn ticket bemachtigd voor de film van 22.30u. Geweldig, ik ga naar de cinemaaaaa! Ik moest dit gewoon aan iemand kunnen vertellen en in alle enthousiasme bel ik m'n moeder op, haha. Daarna dan toch op zoek gegaan naar food en beland bij een Vietnamees restaurantje (zie niet echt verschil met Chinees zenne), waar de kip-curry met 'lice' me heel erg heeft gesmaakt :o)

Om 22.30u zit ik vol spanning te wachten tot de lichten dimmen... het welbekende melodietje weerklinkt, het wordt donker, ik glimlach... voor meer dan 2u word ik zalig ondergedompeld in de wereld van Hogwarts' School for Witchcraft and Wizardry. Zoals altijd: een goeie film met wonderlijke effecten! Het is 1u 's nachts als ik buiten kom... nu naar het hostel nog teruglopen is misschien niet zo'n geweldig idee. Ik roep een taxi en een kwartiertje later kruip ik in mijn bedje, dat inderdaad wel beter aanvoelt dan dat van gisteren.

Goodnight!

 

04:51 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-07-07

Het meest oostelijke punt van Oz: Byron Bay!

Zaterdag 7 juli: En wijle weg! Ik verlaat Brisbane voor een laatste rit op de Premier Bus. In tegenstelling tot wat andere backpackers als een ramp beschouwen, vind ik de bus nog redelijk relaxed. Het 'onderweg-zijn' met een zacht muziekje op de achtergrond, de zon op je gezicht en de natuur van Australie die aan je voorbijschiet. Zalig... Voor een keer komt het goed uit dat ik zo klein ben en ik strek mijn benen uit over de zetel naast mij.

Hierbij zeg ik Queensland vaarwel. Sinds Airlie Beach ben ik hier niet meer weg te slagen geweest, maar het IS dan ook een groot gebied. Zoals ik al eerder zei, Queensland is wel mijn favoriet, waar elke zin eindigt met een 'heeey'. Vanaf nu is het in hoog tempo door de rest van Oz met een eerste stop in BYRON BAY, New South Wales. Ik ben dus naar het zuiden gereisd en heb daarmee het pitoreske Noosa en het Miami-achtige Surfers' Paradise aan me laten voorbijgaan. But hey, we kunnen het niet allemaal tegelijk hebben.

BYRON BAY, waar het meest oostelijke punt van heel Australie ligt, met haar bekende vuurtoren als uitkijkpost en de jaarlijkse migratie van walvissen dicht langs de kustlijn heen. Na het inchecken in het Dive Centre Inn (pretty good hostel) start ik mijn verkenning doorheen dit gezellig stadje. Het is zaterdagavond en het straatbeeld is goed gevuld met jonge mensen. Peace man, want het is hier een en al hippiestijl! Een zoete wierrookgeur komt uit de vele mystieke winkeltjes die hand- en kaartlezen, massages en spirituele begeleiding aanbieden. De mensen die me kennen, weten dat dit ook mijn zinnen prikkelt... Jawel, ik ben nu ook de trotse bezitster van een stel tarotkaarten ;o) Mijn aandacht wordt opeens getrokken door live muziek, een soort Indische meditatiemuziek. Ik volg het geluid tot in The Rails, een bar die er heel uitnodigend uitziet met buiten knetterende vuurtjes in tonnen. Een voorbijganger zou ons algauw als een stelletje daklozen aanzien, maar het is wel gezellig zo met z'n allen opwarmen rond de vuurtonnen. Een mens wordt van minder gelukkig. Terwijl de live band voor een relaxte atmosfeer zorgt, babbelt iedereen vrolijk om zich heen. Ik word aangesproken door Glenn, een al wat oudere ozzie die erbij loopt in landloperstijl (wat wel normaal is hier). Hij blijkt archeoloog te zijn, wat op slag een heel interessant gesprek oplevert. Na een dik uur wordt de vraag gesteld: 'Would you like to come to my place?' O jee... here we go... 'No thanks, but nice talk though' en niet veel later druipt hij af.

Zondag 8 juli: redelijk vroeg opgestaan en opnieuw de hoofdstraat in. Ik boek een voormiddagje zeekayakken met dolfijnen voor de volgende dag en beslis daarna richting Lighthouse te gaan. Het wordt een heuse wandeling bergop, maar ik word alweer getrakteerd op een overweldigend uitzicht en dito natuur. Zelfs een fotoshoot gehouden met een zeer ijdele papegaai! (zie fotohoekje). Eens bij de vuurtoren aangekomen, kan het walvisspotten beginnen... Elke winter trekt hier een populatie van ongeveer 9000 walvissen voorbij van zuid naar noord. Het is de 'humpback whale' die tot 14 meter lang wordt en gemiddeld 40 ton weegt. Omdat dit het meest oostelijke punt van Oz is, komen de walvissen hier heel dicht tegen de kust aanzwemmen. Met wat geluk kan je de mastodonten uit het water zien springen en allerlei gekke stunten zien doen. Ik heb vandaag niet zoveel geluk: veel 'spraying' (wanneer de walvissen uitademen, 9000 liter adem per keer!!) en een rug-met-vin wat dichterbij. Ach, 't is ook voor hen zondag. 's Avonds verdiep ik me in mijn tarotkaarten. Vooral een plezierige bezigheid met merkwaardig genoeg veel waarheid... Mijn toekomst ziet er alvast rooskleurig uit :o) Daarna met de andere bewoners een paar filmpjes gekeken: gezellig!

Maandag 9 juli: Na een goede nachtrust fris opgestaan en mijn rugzakje klaargemaakt voor het kayakken. Het zonnetje schijnt, maar er zit toch een windje... Tijdens de tijd die me rest, ga ik nog eens door mijn reispapieren heen. Wat blijkt? We hebben een fout gemaakt, Melissa (reisconsulente) en ik! 1 nacht accommodatie teveel geboekt... moet dus geannuleerd worden en ik moet het geld terug. Na wat over en weer gebel krijg ik het zaakje weer recht. Als je 't zelf niet volledig in handen houdt he! Tssss...

10.15u: Telefoon gaat... "Juffrouw, het is te winderig vandaag. De kayak gaat niet door." Oh neeeeee!! Dit is al de tweede keer dat het kayakken wordt afgelast! (eerste keer in Cape Tribulation, remember?) Een of andere kracht wil duidelijk NIET dat ik op zee ga peddelen. Why???

Allez, wat nu? Eerst en vooral mijn geld gaan terugvragen (zoveel refunds vandaag?!). Het Dive Centre, waar ik verblijf, organiseert 3 maal daags 'whale watching' vanop zee. 15 dollar meer dan het kayakken, maar kom, ik reserveer me een plaatsje op het rubberbootje voor die middag. Ookal is het bewolkt en frisjes, het wordt een geslaagde missie. We zien 1 humpback whale die een 'breach' uitvoert (springt helemaal uit het water en plonst zijwaarts terug de zee in)! Eens dichterbij cruist hij rustig voort: spray...rug+vin...spray...rug+vin... helaas geen trucjes meer. Een beetje later krijgen we visite van een school nieuwsgierige dolfijnen. De skipper gaat opeens volle kracht vooruit en de 15-tal flippers volgen vol enthousiasme ons bootje. Ze lijken wel te vliegen door het water en ik kan ze bijna aanraken, maar nog ietsje verder over de rand leunen en ik lig eruit... Na de speeltijd varen we rond een rotsformatie (Julian Rocks), waar we naast wat uitleg over het ecosysteem hier onverwachts een reuzenschildpad tegenkomen. Het beest is enorm! En prachtig! Helaas wordt het daarna maar stilletjes rondom onze boot... geen walvis of ander leven meer te bespeuren. We horen wel nog de walvisliederen door een onderwatermicro, maar daar zal het bij blijven. Tja, je kan de natuur niet forceren heeey...

's Avonds alweer gezellig zitten praten met de anderen in het hostel, filmpje gekeken, naar de bottle shop om nog wat meer gezelligheid,... het wordt uiteindelijk half 2 eer ik in mijn bedje kruip. Morgenavond het vliegtuig op naar BIEP-BIEP!

Catch ya later piepels!!

06:02 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-07-07

Sorry aan alle Aziaten en de kennismaking met Mister Jackson

Huh?! Nu zie ik het pas, terwijl ik me klaarmaak voor de pc om mijn postje te doen: m'n rechter armhaar is afgeschroeid! Nu je het zegt, het gasvuur ging redelijk hard vanmiddag en het was ook zo druk in de keuken... de Aziaten waren wel onder de indruk van mijn pasta-ui-wortel-tomatensaus-hamburger combinatie. In ruil heb ik hun rijst geproefd. Het merendeel is trouwens niet Japans, maar Koreaans. Mea culpa, mea maxima culpa... ik voel me al schuldig over de vorige post. Je moet namelijk weten dat het hostel elke dag voor gratis ontbijt zorgt. Aangezien ik nu zelf geen ontbijtkost meer heb, stond ik de tweede morgen natuurlijk ook paraat om 8u. Tussen de toast en melk door kwamen de tongen dan toch los. Koreanen zijn in feite hele vriendelijke mensen. De lakens om de bedden dienen vooral om de anderen niet te storen 's avonds laat, als zij nog op hun pc bezig zitten. En als ze lachen, is het echt wel gemeend. Plus: ze zijn van nature uit heel grappig! Ook heb ik een sterk vermoeden dat 'mijne choco' en de rest in Rainbow Beach gestolen zijn. Kan het haast niet geloven van de mensen hier. Even tussendoor: dat doet niks af aan mijn mening over de infrastructuur van het hostel, dat nog steeds pover, vuil en onhygienisch is...

Maar soit... BRISBANE... morgen ben ik hier alweer weg! Wat is mijn algemene indruk nadat ik de voeten vanonder m'n lijf heb gelopen in deze stad? Het 'Central Business District' (CBD) is de hele dag door, elke dag, enorm druk. Maar het doet 's avonds toch nog gezellig aan, met de vele lichtjes die de straten opfleuren en de brede rivier die de stad in twee klieft. Het is een bruisende stad met -zo blijkt- een goed uitgangsleven in de suburb 'The Valley'. Het is een stad met een hoog cultureel gehalte langsheen de 'South Bank': musea, performance art centres, theatres,... teveel om op te noemen EN helaas ook om te bezoeken. Als je door 'Spring Hill' wandelt, zie je hoe de chique Brisbaners wonen en met haar vele prachtige parken komt de stad niet tekort aan groen.

Dinsdag wilden de Ierse jongens en ik een 'guided nighttour' doen doorheen de hele stad. Spijtig genoeg bleek die tour al twee jaar lang niet meer in de running te zijn. Bedankt Lonely Planet voor de info! Dan maar zelf een tour proberen uitvinden: wij op goed geluk de ferry op naar... de Kangaroo Point Cliffs, zo bleek achteraf. Langsheen de rotsen is een klein outdoor evenementenbureau gevestigd. We beslissen om de volgende dag aan bergklimmen te doen. Daarna naar de Ierse Pub... brrr, die bittere Guiness gaat toch niet zo goed naar binnen als mijn kriek zenne.

Woensdag, the 4th of July! Proficiat gewenst aan de drie American Navy boys die ook in ons hostel zitten en daarna alweer op weg naar de stad. Het is toch een dik half uur stappen vooraleer ik in het centrum kom... geloof me, heb m'n marathon al gelopen deze week! Eerst naar Roma Street Parkland om er tussen de bomen mijn lunch te eten, daarna naar de City Hall: met de lift tot helemaal bovenin de klokkentoren en dan beneden de tentoonstellingen gaan bekijken. Het is alweer een prachtige dag!

In de namiddag opnieuw naar de Kangaroo Point Cliffs, deze keer om ze te beklimmen. Het ging nog redelijk goed, alhoewel het nogal zoeken en zweten was. Ik was wel drie keer dood geweest, was ik niet gezekerd door mijn klimmaatje Matt (Chinees). Maar de trots die je overvalt als je een moeilijke hindernis hebt overwonnen! Ik wil dit nog doen... ja, ik wil er mijn hobby van maken eens ik terug in Belgie ben! 't Is een enorme work-out en veel plezanter dan de fitness toch...

Samen met de Ierse jongens iets proberen te doen... het loopt nooit van een leien dakje. Die avond zouden we naar het Casino gaan om gratis stand-up comedians aan het werk te zien... dat spelletje ging dus niet door, toen bleek dat Shane zijn ID (identiteitskaart) vergeten was en ik 4 dollar zou moeten betalen om mijn -en ik geef toe- enorme rugzak in storage te houden. In plaats daarvan hebben we ons op een terrasje geplaceerd en mee gesupporterd voor 'The Maroons', het rugby team van Queensland, in een hele spannende match tegen de Lions van New South Wales. Ons team (ja, ik voel me wel een Queenslander) heeft deze match verloren, maar is wel de grote winnaar geworden van het hele klassement. Go, Maroons, gooooo!!! O ja, niet onbelangrijk zijn de haltertops en de mini-voetbalbroekjes die onze gespierde mannen op het veld dragen ;o)))

Donderdag: een hele winderige dag! Tijdens het ontbijt opnieuw zitten praten met een merkwaardig heerschap: Mister Jackson is een al wat oudere australische meneer en ziet er op 't eerste gezicht heel gewoontjes uit, ja zelfs naar het sjofele af. Na wat babbels blijkt deze man een rasechte wereldreiziger die op Antarctica na alle continenten en zo goed als alle landen heeft afgereisd! In 2011 gaat hij de ruimte in; 't is al geboekt... Mister Jackson is zo te horen geen armoezaaier... later blijkt dat hij voor een van de grootste oliebedrijven ter wereld heeft gewerkt en op 32-jarige leeftijd is beginnen rentenieren. Hij heeft geen nood meer aan zijn rode ferrari, noch aan zijn grote villa ergens op een bergtop. Hij wil zoveel mogelijk van de 'echte' wereld zien, zodat hij zijn ultieme droom kan waarmaken: heal the world, make it a better place! ;o) Mister Jackson: bescheiden maar zeker niet dom, overmoedig maar hij heeft dus wel de middelen... volgens mij is dit niet het laatste wat we van hem zullen horen.

Die namiddag opnieuw 't stad in. Ik word mijn benen al goed gewaar en nu zijn ook mijn armen stijf van het bergklimmen (wat trouwens op een foute techniek wijst, ahum), MAAR we geven niet op! Ik besluit de overkant van de rivier te gaan verkennen via de Victoria Bridge. Daar het museum binnen gewandeld, waar ik blijf hangen tot sluitingstijd: heel vernuftig in mekaar gestoken! Terwijl de zon begint te zakken, wandel ik de rivier af totaan de Goodwill Bridge om zo naar het CBD terug te keren. Moe... moe... nog gauw wat boodschappen doen en dan terug naar het hostel om als een blok in slaap te vallen.

Vandaag om 8u alweer op post voor het gratis ontbijt en met de Koreanen nog wat verder verbroederd. Het is rustdag vandaag! Ik doe mijn was; tegen de middag kook ik mijn potje (en schroei ik dus de helft van mijn armhaar weg). Daarna lui voor de TV gehangen en nu dus in het internet cafe. Zoals gezegd reis ik morgen verder... benieuwd waarheen?

Wordt vervolgd...  

10:12 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-07-07

Beland in Brissie!

Na nog een dagje chillen in Rainbow Beach, waar ik de machtige 'sand blow' heb bewandeld (zie foto's en filmpjes), ben ik gisteren na 6u zuidwaarts rijden in Brisbane beland. Het weer is ons nog steeds gunstig gezind. In de namiddag ben ik direct de stad gaan verkennen met drie plannetjes in mijn tas! En ja, ik draai mijn mapjes ook mee met de looprichting... ;o)

De Queen Mall Street is het hartje van de stad. Een massa volk krioelt hier door een autoloze straat met weerskanten winkelcomplexen, cafeetjes en boetiekjes. Opeens zie ik de vier Ieren vanop Fraser mijn kant opkomen! Ik wist dat dit ook hun volgende stop was, maar raar genoeg had ik zo'n voorgevoel dat ik hen niet meteen hoefde te smsen. We wandelen samen verder tot aan de Botanische tuinen, waar we de rust van de natuur tot ons laten komen. Als de jongens naar hun hostel terugkeren, blijf ik nog wat rondkuieren in de stad en bekijk de giftshops (pressure, pressure!!). Rond 18u honger... Nu ik mijn bankrekening eens goed heb gecheckt, kan ik me wel eens iets anders veroorloven dan noodles. Ik besluit Chinatown te gaan verkennen en ne goeie afhaalchinees te zoeken (met rijst!). Daar loop ik Martijn 'de bed bug buster' tegen het lijf... haha, ongelofelijk toch! (nvdr: Martijn ken ik vanuit Airlie Beach. Hij heeft 1 nacht doorgebracht bij ons in het apartement en is de volgende morgen hysterisch vertrokken owv de bed bugs ;o))) Soit, nog een beetje gebabbeld met hem en zijn Ozzie friend en daarna EINDELIJK mijn honger kunnen sussen met alweer een slechte keuze chinees... Waarom blijf ik niet gewoon bij de kip in zoetzure saus? Maar neen, madam wil altijd iets exotisch klinkend proberen en dat draait dan meestal niet zo exotisch smakend uit... Die avond afgesproken met de Ieren om naar 'The Belgian Beer Cafe' te gaan. Hehe, het werd weer een proeven van jewelste en ik voelde me met mijn kriek (van 7 dollar!) weer thuis :o) Net als een klein kind, om eerlijk te zijn... Mijn hostel ligt op een klein half uurtje stappen van het centrum, maar om half 1 's nachts hier door de verlaten straten lopen doe ik toch ook niet meer, brrr!

Mijn verblijf in Brissie klinkt tot nu toe heel opgewekt en vrolijk, niet? Weten jullie veel dat ik vanmorgen met een rothumeur ben opgestaan, omdat mijn nutella nog maar eens gestolen bleek te zijn. Ook mijn favoriete cereals waren weg! Ik heb jullie ook nog niet over mijn hostel zelf verteld: Valley Verandas. Ik had het al voelen aankomen, toen de taxichauffeur de straat nog geeneens vanbuiten wist liggen...

De manager is Japans en als gevolg daarvan zijn bijna alle backpackers Japanners. Er hangt een muffe noodlegeur in de kamer (volgens mij hebben ze ergens een hele voorraad verstopt). Naast mes, vork en lepel liggen er massa's chopsticks in de lade. De wasbak zit constant verstopt door rijst en groene dingen. Japanners zijn niet echt sociaal... ze zeggen nauwelijks iets en hangen lakens aan hun bed, zodat je ze niet ziet. Het is nu eens omgekeerd: ik voel me de vreemdeling hier... In de keuken hangt een bericht in het Japans. Zou begod niet weten wat het wil zeggen. 

Gisteren eerste douche genomen: er mankeert een paneel aan de glazen deur; de hele vloer wordt nat. Het water gaat van ijskoud naar superheet, van een flauw straaltje tot normaal. Het is vuil en oud... en vuil!! Klagen gaat moeilijk, want de communicatie met de manager verloopt stroef. Het enige wat er dan uit komt is: 'Solly miss' en hij glimlacht veel te overdreven. Vanmorgen de andere douche bezet (ja, er zijn er maar twee he)... dus al vloekend een kattenwasje gedaan in het veel te kleine wasbakje van de WC (die is trouwens ook niet hygienisch!).

Kijk, ik ben gene moeilijke mens... heb maar minimale vereisten om ergens content te kunnen zijn, maar dit is gewoonweg niet te doen... En dan het slechte nieuws: ik zit hier nog tot zaterdag!! Kan er niks aan veranderen, want dit is geboekt via Peter Pan. Alle nachten zijn betaald en op de stoffige bureau van de manager hangt een klein berichtje: 'no refunds!' Ik ga alleszins een mailtje doen naar Melissa van Peter Pan, zodat ze geen andere mensen meer doorstuurt naar dit ondermaatse gedoe.

Pffew! Dat voelt al een stuk beter! :o) De gal is uitgespuwd en kan weer tegen een stootje... hopelijk niet te veel meer toch. Ik ben ervandoor nu. De rest van de stad eens gaan doorwandelen... Neenee, het hostel ziet me enkel terug om te eten en te slapen!

  

PS: Aan alle lezers die willen weten wat er op mijn verdere route nog ligt: dat blijft lekker geheim! Nog zo spannend voor jullie he... And the best is yet to come :o)

 

een goed glas bier

 

Belgian Beer Cafe

06:28 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-07-07

Fraser Island

fraser_island

Plantrekkerij en avontuur in een wonderlijke natuur

Tot nu toe was mijn snorkelervaring in Cairns de topper van de hele reis. Helaas moet ik deze nu verschuiven naar de tweede plaats. FRASER ISLAND was ronduit geweldig!

Met tienen in een 4X4: 4 no-nonsense Ieren, 2 Engelse barbiegirls, een kersvers koppeltje, 1 wacko hollander en ikke als brave ziel ertussenin (ahum). Tenten, slaapzakken, watervoorraad, gasvuur en eten netjes bovenop de jeep gestapeld. Mag ik u voorstellen: 'Groep C', achteraf beschouwd een geweldig team. In konvooi met de andere groepen vertrekken we vanuit Rainbow Beach naar de ferry die ons naar het eiland brengt... and off we go!

Prachtig om de kustlijn af te rijden... Toch even wennen, want het strand is de hoofdweg hier. Prepare for 3 days of sand, sand and more sand! Het rijden wordt voornamelijk een mannenjob. Ik wilde wel een ritje wagen, maar ik ben het zelfs niet gewoon om links te schakelen, laat staan met een 4X4! Low drive... high drive??? Huh? Laat me maar vanachter zitten ;o)

Dag 1 bestond dus uit driften langs de oostelijke kust helemaal tot aan 'Indian Head', waar we de rotsen zijn opgeklommen om uiteindelijk een ongelofelijk uitzicht te hebben over het eiland. Onderweg langs het strand ook The Maheno Shipwreck bewonderd: ooit een imposant schip dat enkele tientallen jaren geleden door een cycloon uit koers is geblazen en uiteindelijk is gestrand op Fraser Island, nu een verroest wrak en geweldige achtergrond om een cheese and ham sandwich te eten. We moeten rekening houden met de getijden hier. Bij hoogtij is er op sommige plaatsen geen strand meer over om op te rijden... dus we besluiten om vroeg in de namiddag op zoek te gaan naar een kampeerplaatsje achter de duinen. Uiteindelijk sluiten we aan bij een andere groep en zetten samen ons kamp op. Terwijl het nog licht is (duister valt hier rond zessen), worden de steaks gemarineerd (waar de 'goon' al niet goed voor is!), de patatjes gekookt en de groentjes gesneden. Het loopt als gesmeerd: de mannen brengen de dozen naar beneden, de meiden bekommeren zich om de inhoud. De Engelse meisjes blijken het koken op zich te willen nemen. Kleine suggesties van mijnentwege worden in de wind geslagen. Ik trek me wijselijk terug en laat ze doen, nog zo gemakkelijk! Met het ondergaan van de zon, eten we allen ons buikje rond. 't Smaakt nog zo goed met wat zand erbij :o)) Daarna verbroederen we met de andere groep. De gitaar wordt bovengehaald, alsook de alcohol... in een grote cirkel dicht bij mekaar, dekens en slaapzakken everywhere... geweldig! Ik slaap samen met twee Ierse jongens in een tent. Ze zijn ietsje ingetogener dan de doorsnee Ier, maar een al even geweldige humor.

Dag 2 begint met een dingo (wilde hond) op het strand. Fraser Island zit er vol van, maar het is winter nu en de dingo's blijven veelal bij hun nest jongen. Ik kom net uit mijn tent gewaggeld als ik het beest zie, geen camera bij... spijtig, want het zal bij deze ene ontmoeting blijven (alhoewel ze 's nachts wel rond de tent komen snuffelen). Er wordt voor thee en spiegeleitjes gezorgd en nee, we gebruiken GEEN zout en peper tijdens het bakken! Enfin... na het sukkelen met de kleine zakjes totdat je ei koud is geworden... (wtf??) wordt het kamp opgebroken en de hele boel weer ingeladen. We gaan naar Lake McKenzie, een must op Fraser Island. En of het de moeite waard is!! Appelblauwzeegroen water en een hagelwit strand tegen een achtergrond van groene bossen. De zon schijnt volop, maar het is nog steeds frisjes... geen zwemweer voor mij. De durvers springen wel het ijskoude water in; snel poseren voor de camera en er dan weer uit, hihi... We keren op tijd terug en gaan op zoek naar een andere locatie om te overnachten. Alweer een prachtig uitzicht! Ook de andere groep is weer van de partij. Het wordt gezelligheid top: nachtwandeling langs het strand bij volle maan, drinking games, er wordt gezongen en gelachen... kortom, one big happy family in seventies style!

Kamperen in de ongerepte natuur betekent dat je het ongerept moet houden: geen vuilnis achterlaten en al zeker geen etensresten voor de dingo's... afwaswater wordt in een put van 50cm gekieperd, alsook sommige afvalstoffen van het menselijke lichaam. Van zodra iemand met de schop en toiletpapier vertrekt, weet je direct hoe laat het is. Een zeer komisch zicht!

Dag 3: de Ierse jongens gaan op ochtendwandeling naar Lake Wobby. Om 7u komen ze me wekken omdat ik graag mee wilde... uit m'n slaap gerukt, maar nog steeds in de warmte van m'n slaapzak heb ik niet de energie om meteen te beginnen wandelen... ik pas... Achteraf gezien hadden ze me uit mijn tent moeten sleuren! Hun foto's waren geweldig EN ze zijn een hele familie dingo's tegengekomen! Wanneer ze terug zijn, wordt het een uitgebreide brunch met alles wat nog overschiet van onze voedselvoorraad. Daarna zetten we koers naar het vasteland. De trip is voorbij... Ik heb genoten van de natuur, van de 'back to basics' levensstijl, van het zand dat overal tussen kruipt, van het avondlijke vertier onder de blote sterrenhemel... Kortom, ik keer tevreden terug!  

07:13 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |