26-06-07

5 weken Big Brother in Clare

300 dollar is het bedrag wat ik heb overgehouden aan mijn loon van de voorbije 5 weken en een half... schandalig, maar toch beter dan niks. Ik heb gewerkt in ondragelijke hitte en bittere kou. Eerst met sandalen, totdat mijn rechter enkel begon op te zwellen... dan met twee paar van mijn dure sokken, totdat ze bijna niet meer aaneen hingen... uiteindelijk blootsvoets, volledig 1 met de natuur! Mijn donkere Fjall Raven broek is voor eeuwig besmeurd met courgettensap, waardoor ik nu maar 1 deftige lange broek meer heb. Ik ben bezaaid met muggenbeten, heb drie spinnenbeten gehad waarbij de huid rondom opzwelt, verlamd aanvoelt en enorm jeukt. Heb een verkoudheid doorstaan en natuurlijk de eeuwige rugpijn moeten verdragen.

Maar ik leef nog!

Ik heb massa's courgetten geplukt met een gebogen rug achter de 'boom' aan (=een machine, spreek uit: boem). Ik heb courgetten geplukt met een emmer aan mijn zij, vanwege het veel te natte weer. Ik heb ook courgetten verpakt in het pakhuis. Ik ben enkele keren supervisor geweest op het veld. Toen de courgettenmarkt ineenzakte, konden we op een andere farm squash plukken, een geel klein sierpompoenachtig ding waar ik nog nooit van gehoord had. De squashplanten groeien nog dichter bij de grond en dit wordt ALTIJD met een emmer geplukt... Ik haat squash.

Het is niet abnormaal dat je allerlei beesten tegenkomt als je temidden van een veld sugar cane (suikerriet)woont: kikkers, cane toads, sprinkhanen van 10cm lang, spinnen, veel te veel insecten en natuurlijk 'Zucchina', de bandicoot die elke avond kwam rondsnuffelen op zoek naar eten. Geen slangen gezien, alhoewel velen tussen het suikerriet leven.

Boodschappen doen vanuit Clare, niet gemakkelijk! Ofwel konden we een busje voor 11 man inleggen voor 140 dollar... halloooo?? Het alternatief was liften, wat uiteindelijk een heel boeiende bezigheid blijkt. Zo was er een koppel die ons zonder probleem helemaal tot aan ons kamp wou brengen 'omdat ze de streek wilden verkennen'. Op een keer stopt er een local guy die zijn 'mate' opbelde, omdat we met teveel waren voor 1 pickup of 'ute' zoals dat hier heet. (Trouwens, iedereen rijdt hier met een witte ute rond, heel verwarrend) Met twee pickups dus naar de stad... diezelfde gast staat ons die avond aan de winkel weer op te wachten om ons terug naar Clare te brengen. Hehe, girl power! Nadeel was dat we met 4 vooraan moesten zitten... en raad eens wie er gepropt zat onder het dashbord?? Juist ja. Na een kwartier mogen stoppen, omdat ik mijn benen niet meer voelde!

Als we niet aan het werk waren of geen halve dag aan het liften waren, wat deden we dan nog? Boeken lezen, muziek luisteren, TV kijken (witte sneeuw moet je er bij nemen), frograce houden, een verjaardagstaart bakken... en vooral veel zagen tegen mekaar over hoe saai het wel niet is. Het was altijd uitkijken naar woensdag, want dan is het FISH and CHIPS-dag in Clare pub! Na een heleboel smakelijke calorietjes kregen we dan meestal een lift naar huis terug van Shelly, de barvrouw.

Samenleven met een groepje mensen (en dan vooral vrouwen) gaat met ups en downs... het woord Big Brother is meerdere keren gevallen. Op een avond vragen de meiden me naar mijn reden van reizen. Ik zeg dat ik mijn reis als een pauze bekijk, iets wat ik enkel en alleen voor mezelf doe, en daarna terug naar het echte leven keer in Belgie. Of dit dan niet mijn echte leven is? Of ik mijn verdere leven wel kan plannen? Of ik denk dat het allemaal zo zal verlopen? Amaai, ik had me daar nogal een discussie op de nek gehaald. Ach ja, ze zijn nog jong nietwaar ;o) Mijn stilzwijgen daarna heeft hen wellicht geleerd dat sommige meningen beter onuitgesproken blijven en dat niet te oordelen valt over andermans motivaties... sindsdien werd ik geleidelijk aan en buiten mijn wil om gepromoveerd tot een soort opperhoofd van ons kamp. Ook Anna, de bazin, gebruikte mij als tussenpersoon voor boodschappen naar het kamp toe.

Het grootste gespreksonderwerp dat je kan verwachten als je een meute meiden bij mekaar steekt met slechts af en toe wat vertier zijn THA BOYZZZ natuurlijk... Jaja, de local farmerjongens kwamen geregeld kijken hoe we het stelden in ons kamp. Soms gingen we ook uit met hen naar Queens, de enige nachtclub in Ayr (ahum). Te dronken om ons terug naar huis te voeren, beslissen ze dan dat we maar beter overnachten in Ayr zelf (we hadden dagje verlof nadien)... zo belandden we in een huis waar het een zoete inval bleek te zijn van mensen die er niet wonen, maar er wel komen slapen. Was me het avontuurtje wel!

De laatste anderhalve week was er toch een specialleke, de Luke... Net gescheiden van z'n vrouw (ze trouwen hier vroeg op het platteland he) en wellicht op zoek naar aandacht, stelt hij voor om voor mij en de Zweedse meisjes te koken. Hij woont net om de hoek, nog geen 5 minuutjes verder. Uiteindelijk belanden we bijna elke avond bij hem op de knusse sofa, met dikke dekens om ons heen en een glas wijn in de hand. Hij kan overigens geweldig koken! Ja, die gast was heel interessant... en had ik iets langer gebleven, ik was helemaal verkocht! Maar dat mocht me niet gebeuren natuurlijk, niet nu. Bovendien blijf ik geloven in het lot. Als het moet zijn... dan... en anders niet...

Ook in het kamp zelf was het sinds anderhalve week niet meer jongens-vrij. Er zijn drie Ierse paddy's ingetrokken: Barry, Damien en Adam. Jullie weten ondertussen al dat ik het Ierse volk super vind en ook deze jongens bevestigen dat. Steeds ambiance in de keet met hen erbij! Niet onbelangrijk detail: ze hebben een auto!! Dus wij eindelijk vrij om 't stad in en uit te gaan :o)

Het laatste wat ik nog kwijt wil, is een woordje over het slechte weer hier... Het is verschrikkelijk! Het regent nu al twee of drie weken aan een stuk en het is niet gestopt. Zeer ongewoon, zeggen de ozzies. Het land is in geen 12 jaar nog zo overspoeld geweest. Het is ook ongewoon koud: 12-15 graden en een gure wind, langs heel de oostkust. Brrr! Het was zeker geen pretje om daarin te werken: de rugpijn voelt erger aan door de kou, je krijgt je kleren maar niet droog en na de werkuren kan je zelfs niet buiten komen vanwege de regen. Daar kwam nog bij dat het veld al dat water niet meer kon slikken en we werden ingezet om greppels te graven begod!! De bazinnen van beide farms hadden zodanige medelij dat er geregeld een dikke soep klaarstond tegen dat we verkleumd van het veld kwamen. En maar goed ook! Ik heb het er niet voor over om een bronchite op te doen voor een appel en een ei... maar soit, 't is allemaal voorbij nu en wat me vooral zal bijblijven is de fun die ik met de meiden in het kamp heb gehad.

Ik ben ondertussen gearriveerd in Rainbow Beach, met spijtig genoeg de nadruk op 'rain'... pfff... ik wilde Fraser Island gaan rondrijden met een 4X4, maar in dit weer? Donderdag zou er beterschap zijn en dan zie ik wel wat ik wil doen. De busrit heeft me sowieso vermoeid, dus ik kan ondertussen wat slaap inhalen en genieten van niks doen en droog blijven :o)

Alrightieo, catch ya later guys!

03:25 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Courgetten plukken is al lastig werk, maar als je het nog eens in de regen moet doen ook...
Hier is het momenteel ook niet veel beter hoor. de regen komt ook in bakken naar beneden.
Ik hoop dat het weer een beetje beter wordt en dat je naar fraser island kan, ik vond het daar heel leuk, jammer dat ik er maar één dag naartoe ben kunnen gaan.

Groetjes
Kim

Gepost door: Kim | 26-06-07

Wat een verslag WOW! Lang maar heel aangenaam.
Het leven kan hard zijn...cruel. Nu maar hopen dat je rug in orde komt, met wat rust. Hard en hard werken is 2. Maar jij hebt bloody hard-(3x;) gewerkt en dan ook geniet je zoveel meer van je vrije momenten! Enjoy

vriendelijke groetjes

Gepost door: sun | 26-06-07

De commentaren zijn gesloten.