25-05-07

Ik zen ne werkmens!

Hurry hurry! Heb niet zoveel tijd om iets te posten, maar in 't kort: ik hang nog steeds aaneen, maar hoe... Het is gvd HARD werk! Omgerekend loop ik per dag 5 km met een gebukte rug courgetten af te snijden. Goh goh, dit hou ik nooit 6 weken uit, dacht ik de eerste dag, volledig krom en buiten adem gewerkt. Er was er zelfs eentje die begon te wenen na onze eerste dag... Gemiddeld blijven backpackers hier maar 2 of 3 weken, totdat hun rug nog net niet het verschot oploopt. Maar ja, als boomkwekersdochter kon ik niet anders dan op mijn tanden bijten en laten zien wat ik waard was. En in feite word je er wel aan gewend na een paar dagen. Mijn volharding heeft gewerkt, want nu heeft de bazin me gevraagd of ik supervisor wil worden op het veld! Andermans rijen checken of ze geen courgetten gemist hebben en of ze er geen slachtpartij van maken. Hihi, mijn leraarstalenten zullen goed van pas komen ;o)

Zodus, ik blijf hier nog een goeie 5 weken in Clare, een godvergeten gat, waar het dichtste winkeltje op een half uur stappen ligt (en waar dan gemiddeld 1 brood en 1 fles melk in voorraad is!), waar wij net achter het courgettenveld in the middle of nowhere in schamele prefabhuisjes leven, waar je met minstens 3 boomkikkers onder de douche kruipt (maar ze zijn zo lief meneer), waar je gsm-bereik bijna nihil is en je internet al helemaal kan vergeten! Maar kom, het is een mooie sterrenhemel 's nachts... en we hebben een groot ratachtig beest dat ons elke avond een bezoekje brengt. :o)

Vandaag zijn we met z'n vijven naar Ayr gelift, met de auto zo'n dik half uur verderop. Een verademing om weer in de beschaving terecht te komen. Ik moet dringend speakers halen voor m'n I-pod, zodat we toch tenminste naar muziek kunnen luisteren in ons 'kamp'... En natuurlijk was ik heeeeel benieuwd naar jullie reacties! Ja... ik begin ons landje te missen en dan vooral de mensen. Dus ik kijk zeker wel uit naar 10 augustus!

Grmpf, ik zal hier moeten afsluiten, want mijn uurtje luxe is al bijna voorbij. Toch blij nog eens iets te kunnen schrijven. Het zal de komende weken maar flauwtjes zijn hier op m'n blog. Denken jullie ondertussen eens goed aan mij? Het arme schaap dat in de vlakke zon zich bijna dood staat te werken... een ervaring is het inderdaad wel!

Enfin, nu nog een lift naar huis proberen te vinden... dat zal iets anders zijn...

Vele groetjes, kusjes, kneepjes, kieteltjes... van mij XXX

07:06 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15-05-07

De courgettentrekker komt eraan!

Maandag 14 mei

De zoektocht naar werk gaat verder. Ik slijt een paar uurtjes op internet, mail en bel alle nummers op van de 'vegetable and fruit growers' uit de Yellow Pages... Vele farmers geven me de raad om alvast naar Innisfail (1 uurtje ten zuiden van Cairns) te gaan, in te checken in een werkhostel en vandaaruit werk te zoeken in de bananen. Net als ik de bus wil boeken, belt Anna me op. Ze heeft een zucchini farm (courgetten). Ik had haar vroeg in de morgen een mail gestuurd en zie nu! Of ik nog geinteresseerd was? Natuurlijk! Het is wel in Clare, nabij Ayr, wat zo'n 4 uur naar het zuiden terugreizen is, MAAR het is voor de centjes nietwaar! Geen probleem dat ik tot eind juni maar kan werken... 15.50 dollar per uur bruto, wat ongeveer 10 dollar netto is en dat is wel normaal als je farmwork doet. Anyway, ik heb nog wat shopwerk te doen: t-shirten met lange mouwen, een wijde hoed en rubberen handschoenen. Hoe ik dat nog allemaal in mijn backpack ga krijgen, weet ik ook niet... om nog maar te zwijgen van de week voedselvoorraad dat ik moet meebrengen! Ik krijg accommodatie op de farm zelf tegen 105 dollar per week en eenmaal per week gelegenheid om naar de stad/winkel te gaan. Tja, ik denk dat ik wel afgelegen zal zitten de komende 6 weken... weet niet of ik geregeld een postje zal kunnen doen. Maar ik hou het allemaal bij in mijn dagboekje (wat er mij aan doet denken: ik heb een nieuw nodig, dit is bijna vol!)

Zodus mensen, freggeltje gaat courgetten trekken ;o) ! Donderdagmorgen de bus op naar Ayr en vrijdag beginnen. Het is allemaal heel snel gegaan, geen dag verloren in feite... en om dat te vieren gaan Emma en ik morgen een hele dag snorkelen! Cairns is natuurlijk DE plek bij uitstek om naar The Great Barrier Reef te gaan. Ik hoop dat ik nu eindelijk eens een reuzeschildpad te zien krijg! No worries, mijn onderwatercamera legt het allemaal vast, ook voor jullie!

Lieve en misschien wel voor enige tijd laatste groetjes vanuit de beschaafde wereld XXX

04:10 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-05-07

Cairns: Zoektocht naar werk en waarom ik altijd de creeps tegenkom...

Oef! Alles is bijgewerkt! Alle foto's, alle video's en alle verslagen van de trips. Het is goed dat ik het bijhoud, want zo herinner je je toch veel meer achteraf. En ja, ik schrijf graag, dat is ook waar ;o)

CAIRNS: het is een grote stad! Ik ben hier nu al een paar dagen en ik weet nog steeds niet hoe ik waar moet geraken (dambordpatroon is zo verwarrend voor mij!)... Maar het is hier veel gezelliger en rustiger dan in Sydney bijvoorbeeld. Mijn hostel ligt een eindje van het centrum verwijderd, maar er is om het uur een gratis shuttlebusje dat je van het hostel naar daar brengt. Vooral handig als het regent!

Vrijdag 11 mei: Ik vertrek rond de middag met Babet (een nederlands meisje vanop de boottrip) naar een hostel in het centrum waar ze personeel zoeken in ruil voor accomodatie. De manager is allesbehalve vriendelijk en IK wil in feite farmwork doen EN betaald worden! Babet besluit om er wel te beginnen, ikke niet... Op internet wel een interessante job gevonden: werken in de Outback op allerlei farms om het onkruid te verdelgen met zo'n spuitding op je rug. Ik heb het mijn vader en broers genoeg zien doen, dus dat kan ik ook! Je zit telkens zeer afgelegen en moet kamperen in de middle of nowhere. Geen toilet. 10 liter waterflessen meenemen. Yes! Dat wil ik wel eens meegemaakt hebben zie! Ik krijg onmiddellijk antwoord op mijn e-mail, extra info over de job en wat ik nog nodig heb. Ik weet echter nog niet of ik de job nu werkelijk heb...

Zaterdag 12 mei: Mail terug dat ze steeds mensen aannemen voor tenminste 3 maanden... maar ik kan maar een week of 6 werken... jammer... op naar de volgende!

Die nacht word ik gewekt door Gil, een Israelier die blijkbaar boven mij op het stapelbed komt slapen. Hij ziet er op het eerste gezicht wel aardig uit. Half slaperig sla ik een babbel met hem. De morgen nadien vraagt hij me om samen in 't stad te gaan. Ik op zoek naar werk, hij op zoek naar een lift naar het stadje waar hij de 20ste begint te werken. We komen er snel achter dat we beiden ongeveer 6 weken willen werken om daarna verder te reizen langs dezelfde route. Waarom niet samen? vraagt hij... Tja... Waarom geen auto kopen? Hm... Ookal kennen we mekaar helemaal nog niet (waar ik me zeker wel van bewust was!), in al mijn enthousiasme om EINDELIJK in een backpackersauto te zitten en de hele tijd te kamperen, stem ik toe. Zoals gezegd, deze gast komt me heel intelligent over en is geen party-animal zoals de meesten hier. Maar voor de rest is het helemaal NIET mijn type. Ik hou een praatje over jongen en meisje samen op reis en dat hij zijn pollen best thuis houdt, dat ik daar niet naar op zoek ben! Natuurlijk, zegt hij. Allez vooruit... 't is raar, maar op 1 dag heb ik dus mijn verdere reis beslist en ik zie het wel zitten. Die avond gaan we op een partybus die ons langsheen verschillende pubs in Cairns brengt. Onderweg goedkope drankjes, gratis eten, leuke spelletjes... het is eens plezant om mee te maken. We keren redelijk vroeg naar de kamer terug. We zijn alleen... daar begint hij toch wel niet handtastelijk te doen zeker!?! END OF JOURNEY MATE! Gadverdamme!! Wat is dat toch met de venten! Dit is echt waar de laatste keer dat ik iemand vertrouw hier... ik reis wel op m'n eentje verder. Ik betaal dan wel met plezier voor een georganiseerde trip in plaats van met een auto te willen rondtrekken!

Zondag 13 mei: GELUKKIGE MOEDERDAG!! Moeke, jij bent waarlijk de beste! XXX

Gil probeert de brokken te lijmen, maar ik zeg hem zijn energie niet te verspillen. Het is NEEN! Hij volgt me de keuken in en probeert een normaal gesprek te voeren. Ik negeer hem... die vent jaagt me de stuipen op het lijf! Ik kan hem niet eens meer zien of horen! Maar morgen is ie weg uit dit hostel, gelukkig! Terwijl hij de stad in is, vlucht ik op de kamer. Waaw, de zon besluit eindelijk eens om te schijnen. Haaa... op mijn privebalkonnetje geniet ik al zonnebadend van de rust.

(nota: ik moet een slot kopen voor mijn etenszak. Vanmorgen mijn fles melk gestolen! Plezant zenne hier...)

Emma (Engels meisje die ik sinds Sydney ook steeds blijf tegenkomen) zit ook in Cairns en vraagt of we niet iets gaan drinken. Hell yeah! vrouwelijke companie zou echt geweldig zijn nu! We spreken af in een Ierse pub (mijn favoriet!!) en babbelen de avond weg. Er komen nog een paar meiden bijzitten en ook Babet zie ik terug. Vrouwen... we hebben mekaar echt wel nodig als het erop aan komt!  

02:03 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-05-07

Cape Tribulation

Dinsdag 8 mei - 7.30u: De bus van Tropics Explorer pikt me op. We gaan einde beschaving tegemoet voor 3 dagen en 2 nachten. Cape Tribulation ligt 2u ten noorden van Cairns in het Daintree Rainforest, het oudste stukje regenwoud hier in Australie. We stoppen eerst om te ontbijten, zelf te betalen weliswaar... Daarna gaan we crocspotten op de Daintree River. De toch wel coole gids vertelt dat dit stukje rivier het territorium is van 3 monsterlijke mannetjeskrokodillen. En ja hoor, een beetje verder zien we 'Scarface' langs de oever... Hij is duidelijk geflatteerd door de camera's en komt het water uit. Hij is ENORM! Niet te ver over de reling leunen mensen... Hierna wordt het een 'boardwalk' (een verhoogd houten pad) doorheen een stukje regenwoud. Het heeft die typische vochtige geur dat hier in dit oude woud nog 10 keer sterker aanwezig is. Kajoekels van spinnen, zoals de 'golden orb' die gele webben spint. Rare bomen en stranglers (parasietenboom die andere bomen 'verstikt' tot er geen boom meer overblijft, maar enkel de strangler, zie foto). Grote mieren met een groen dik gat waar een zure stof in zit. Iedereen mag eens proeven en inderdaad, het smaakt net als een zuur snoepje :o))

2 uur later staan we aan ons hostel... 'Tot donderdag', zegt de gids... tot zover de tour?! Ik dacht dat we 3 dagen lang zouden begeleid worden, of zo bleek het toch bij het boeken. Pech dus! Wil je werkelijk iets doen, moet je extra betalen. Dat is regelrecht misbruik maken van 'being in the middle of nowhere'! Ik logeer in het Beach House. Tropischer kan het nu echt niet meer. Mijn hostel ligt het meest afgelegen van alle hostels hier. Een strand aan de ene kant, regenwoud aan de andere kant. Ik voel me op slag in een aflevering van Lost! De eerstvolgende kleine en dure winkel ligt op een half uurtje wandelen. Gelukkig heb ik toch 2 gratis ontbijtvouchers gekregen... want ook de bar van het hostel weet weg met de prijzen!

Nou, wat te doen met de plots veel te vrije tijd die me hier rest? Oh well... ik dus naar de receptie en meteen de nightwalk geboekt + voor donderdagmorgen 3,5u zeekayakken. Een mens leeft maar ene keer toch? Alles samen kost het me 105 dollar extra.

De nightwalk door het regenwoud valt kletsnat uit (tja, REGENwoud), maar het is geweldig! We zien een python, een dikke cane toad (pad), spinnen, insecten... de belevenis alleen al om in het donker door een regenwoud te lopen met die typische nachtgeluiden is een kick voor mij. Geld goed besteed! (Ik kruip ziek in mijn bed. Plots niet goed in maag en darmen. Die avond tonijn met pickles gegeten... wellicht is het dat en hopelijk niet iets dat me stiekem heeft gebeten?)

Woensdag 9 mei: Fris en wel opgestaan en genoten van de gratis bacon en eggs. Het wordt een layed back dagje vandaag. Wanneer ik terug kom van de badkamers verschiet ik me letterlijk een ongeluk als ik de gevreesde CASSOWARY (struisvogelachtige) tegen het lijf loop. Bij het inchecken in dit hostel werd ons verteld dat er een cassowary op het terrein rondwaart. Wellicht gevoederd geweest en nu wil ze niet meer weg. Dit specifiek exemplaar is even groot als mezelf, haalt 60km/u als het moet en heeft gisteren nog 2 mensen aangevallen. Mijn gezicht moet goddelijk geweest zijn... Ik voelde me echt niet op mijn gemak! Het beest stond vlak op mijn wandelpad... daarachter een paar enthousiastelingen met hun camera. 'Don't be afraid, just pass slowly... No, don't run! It will come after you!' Waaaah! Ik spring de eerstvolgende hut binnen. De cassowary heeft blijkbaar al gegeten vandaag en loopt het bos weer in. Zo vlug als ik kan om m'n camera en nog net op tijd om ook de toerist uit te hangen. ;o)

Ik zit tussen de reiskoppels en reisvrienden... Een koppeltje is zelfs op huwelijkswereldreis... Het moet toch plezant zijn om met twee de ervaringen te kunnen delen, met twee noodles te eten, met twee pfff, daar gaat m'n gemoed de dieperik in. I-pod-tijd!

En net als je het nodig hebt: HALLELULJA! Daarvoor moet je helemaal in het noorden van Australie zitten, middenin de jungle... om 2 Vlamingen te ontmoeten! Jan en Tjerk zijn van Stekene en zitten voor 3 maand in Australie. ik leef terug op en babbel enthousiast in ons eigen taaltje (jihaa!) over Vlaanderen, onze geboortestreken en zelfs Mercator Hogeschool, waar Tjerk 1 jaar compleet hetzelfde heeft gestudeerd als ik. Allez, het wordt een superplezante avond. Daarbij ontmoet ik ook Esther opnieuw, een Engels meisje van in Airlie Beach + ook een intrigerende Duitser.

Donderdag 10 mei: Om 6u met piepoogjes wakker. Aankleden, backpack maken en naar de luggage storage brengen. Ik 'dacht' dat de pick-up voor het kayakken om 7.30u was. Damn, bij nader inzien op mijn papier is het 8.30u! No worries... op gemakje ontbijten en om 8.15u naar de receptie... Om 8.55u zit ik er nog en geen busje te zien. Wat blijkt? Ik was de enige voor het zeekayakken, dus hebben ze het doodleuk afgelast en niet eens de moeite gedaan om me te verwittigen!! Ik krijg m'n 70 dollar terug. Maar nu zit ik hier wel schoon te schilderen... Och ja... misschien is het wel het lot. Misschien ben ik op die manier gered van een verdrinkingsdood of zo?! Een beetje later zie ik de Duitser van gisterenavond terug. Hannes, een jonge zakenman die er voor 6 weken is tussenuit geknepen en 'flashpackt' ipv backpackt (op restaurant gaan eten, maar de avondsfeer in de hostels gaan opsnuiven). Hij nodigt me uit om mee een strand- en boswandeling te doen. Het valt heel goed mee en we lachen wat af onderweg. Opnieuw kletsnat geworden... heb het nog niet geleerd om mijn kaweeke mee te pakken op wandeltocht! Ik ben net op tijd terug voor de bus naar Cairns. Onderweg stoppen we bij allerlei lookouts, maar ik ben moe en krijg opnieuw last van heimwee. Ik mis mensen om me heen die me echt graag zien. Het uitzicht laat me koud voor het moment, maar ik doe mijn plicht en neem de nodige foto's.

Vanaf deze avond slaap ik 7 nachten in het Beach House in Cairns. Het is maar een raar hostel als eerste indruk, of misschien is het mijn gemoed. Het regent ook opnieuw... en het blijft maar regenen... Ik haal mijn gratis maaltijd in de stad en rara, daar zie ik Tjerk weer (1 van die Vlamingen) samen met 2 Oostenrijkse meisjes. Alweer van het ene uiterste in het andere: het wordt toch nog een gezellige avond in de bar.

 

Tja... soms gaat het al eens minder onderweg. Maar dat had ik wel kunnen denken van op voorhand. Op zulke momenten zoek ik een stil plekje waar ik -ironisch genoeg- helemaal alleen kan zijn, ik steek mijn oorplugjes van mijn MP3-speler in en laat de vertrouwde muziek me meevoeren naar dromen en gedachten. Om gezond te blijven, moet de ketel regelmatig eens overlopen. Of dat thuis is of een halve wereldbol verder, dat blijft gelijk. En weet je, dan gebeurt er toch weer iets onverwachts dat je helemaal opfleurt... 

 

PS: Nieuwe foto's en filmpjes! 

05:07 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-05-07

Magnetic Island en een nacht Cairns

Zaaalig, zo eens niets te doen hebben: niet hoeven te werken en zelfs niet hoeven te reizen. Ik hoor je al denken, maar het IS echt wel vermoeiend geweest de voorbije 17 dagen. Van de ene plek naar de andere, backpack vullen, dan weer legen,... Overal wil je zoveel mogelijk doen, dus telkens vroeg uit bed. Maar neen, ik klaag niet hoor! Toch ben ik blij dat ik deze week in Cairns heb ingelast als pauze.

Waar waren we ondertussen gebleven? Op de Premier bus naar Townsville geloof ik...

Vrijdag 4 mei kom ik kort na de middag aan in Townsville om direct door te trekken naar Magnetic Island via een ferry. Hoe hoger we het land ingaan, hoe tropischer het wordt. Magnetic Island is een echt vakantie-eiland met zwalpende palmbomen en oneindig veel wondermooie baaien waar alleen een cocktail nog ontbreekt. Ik verblijf in Base Backpackers op een 8 dorm room. Daar leer ik Kirsty kennen, een Zuid-Afrikaanse. Samen gaan we onze inkopen doen in een lokaal winkeltje op zo'n 15 minuutjes wandelen. Vanavond is het Full Moon Party in ons hostel. De naam zegt het zelf: dit is een grote rave party die maandelijks bij volle maan wordt gehouden. Er wordt enorm veel volk verwacht. Ookal zijn Kirsty en ik niet geinteresseerd (vanwege de 15 dollar inkom), we worden toch gedwongen om 15 dollar te betalen. 'Normaal wist je dit van bij het boeken en we kunnen toch niet checken of je op je kamer gaat  blijven.' Fuck man!! Niemand heeft ons wat verteld!? Maar wat kan je eraan doen? In totaal heeft deze nacht me dus 40 dollar gekost om op 2 vierkante meter te slapen met 7 andere mensen! We kunnen dan maar beter gebruik maken van ons geld en toch naar de party gaan... maar terwijl ik het allemaal zit neer te schrijven in mijn dagboekje vallen mijn ogen al toe... ik geraak er niet meer. Die nacht wordt ik letterlijk uit mijn bed gedreund door al het feestgedruis net naast onze hut. Wat een shitmoment om hier toe te komen zeg!

Zaterdag 5 mei: Ik word maar belabberd wakker. Maar het is nog vroeg en dat is goed. Er is hier zoveel te doen en ik heb maar 2 volle dagen! Vandaag wil ik snorkelen, wandelen en misschien naar het koala resort. Maar eerst gratis ontbijt: bacon en eggs geserveerd op een bedje van bruisende golven en een prachtig stukje strand net naast het hostel. Ik krijg hier ter plekke een WOW-effect! Er komt een ozzie guy bij me zitten en het gesprek wordt zo interessant dat ik me al niet meer aan mijn schema hou. Om 11u zie ik een paar meisjes van mijn hut. Ze gaan snorkelen... oh, komt goed uit! Na een heel gedoe om onze uitrusting te krijgen, zitten we toch op de bus naar Horseshoe Bay. Vandaar moeten we te voet naar Florence Bay zien te geraken... We zullen het echter nooit vinden. We nemen al meteen de verkeerde weg (een groepje meiden, wat wil je!) en blijken opeens op een wandelpad te zitten dat 'The Forts Walk' heet. Dit pad is wel bekend om de koala's in het wild (ookal komen we er geeneen tegen die dag) en om de oude uitkijkpost op het einde van de weg. Een beetje belachelijk met onze snorkels en stinger suits in de hand lopen we de hele wandeling uit. Voor mij geen enkel probleem, maar er was een Engels meisje mee die ik op den duur in den hoogsten boom zou gezet hebben! 'If I don't see any water today, I'm gonna cry!' Zagen dat dat mens kon!! Enfin, teruggekeerd naar de asfaltweg, nemen we de goeie weg. Normaal is Florence Bay vanaf dit punt nog 1u wandelen. Berg op, berg af... het is gene kattepis. Met een marcheerliedje in mijn hoofd hou ik de pas erin (dankuwel Scouts en Chiro!). De eerste baai die we tegenkomen is Arthur Bay, maar er is niet direct een weggetje dat ernaartoe leidt. Moe en snakkend naar verfrissing lopen we de asfaltweg af en de bush in, richting zee (Op een eiland is dat niet zo moeilijk te vinden he). Na een paar minuutjes vinden we Arthur Bay! Ondertussen een geweldig stukje ongerepte natuur gezien ook. Iedereen duikt de zee in, maar het snorkelen valt een beetje tegen in deze baai... Na een kwartiertje de kleren weer aan om op tijd terug te zijn aan de busstop. De bussen passeren hier maar om het uur! We hebben hem net op tijd :o) Uiteindelijk heb ik EN gewandeld EN gesnorkeld vandaag. 's Avonds met Kirsty nog een paar UDL's (bacardi breezer-achtig) gedronken en om 10u alweer doodop.

Zondag 6 mei: Zoals verwacht sta ik op met redelijke stijve beenspieren. Zelfs mijn gat doet zeer! Maar vandaag gaan we naar het Koala Resort, iets waar ik al lang naar uitkijk. Het wordt een superdag: een 2 uur durende tour waarbij ik achtereenvolgens een kleine krokodil, een papegaai, een boa constrictor en een koala heb vastgehouden. Verder nog wat meer geleerd over hagedissen en vlinders. Gelijk een echte had ik mijn lunch van 's morgens al klaargemaakt, haha. Daarna Horseshoe Bay verkend, beetje gezwommen en opnieuw een redelijk zware bushwalk gedaan naar Radical Bay: een prachtige plaats om de zon te zien ondergaan en opnieuw net op tijd terug voor de bus, pfew! Het is de laatste avond hier en ik ben alweer zo moe... zoveel fysieke inspanning doet deugd, maar ik ben het duidelijk niet meer gewend. Morgenvroeg op internet proberen geraken. Ik heb 2u gratis internet (twv 10 dollar!) gekregen, maar wat ben je ermee als er maar 4 pc's staan die constant bezet zijn?? Dat wordt dus heel vroeg opstaan! (Dacht vandaag dat het moederkesdag was, dus ik smsje gestuurd... blijkt week nadien te zijn, haha!)

Maandag 7 mei - 6.30u: goed geslapen, dus fris uit mijn bedje. Backpack maken, aankleden, ontbijten en ASAP naar het internet! Yesss, ik weet een pc te veroveren en blijf er 2u vastgeplakt zitten om jullie een postje te doen en foto's en filmpjes te downloaden. - 10.45u: de bus naar de ferry en vandaar naar Townsville om er tot 13.50u te wachten op de Premier Bus. Ik leer ondertussen Max kennen, een Nederlander die binnen 2 weken naar huis gaat. Hij was er gisteren ook al bij tijdens de tour in het Koala Resort. Vreemd hoe je toch steeds dezelfde mensen ontmoet hier. Op 40 km van Cairns staan we met de bus stil vanwege een ongeluk. We komen uiteindelijk aan in Cairns om half 9. Global Palace is het hostel waar ik vannacht verblijf. Het ligt vlak naast de busstop en is heel netjes en leuk ingericht (was vroeger een bioscoop). Alweer Nederlanders op mijn kamer. Waar zitten onze Belgen toch?! Nog even de straten rondom het hostel verkend en gebeld naar het thuisfront. Morgen vroeg op voor de trip naar Cape Tribulation!

 

Ik heb mijn achterstand bijna ingehaald he ;o) Tot heel binnenkort met een post over mijn avonturen in Cape Tribulation!

Blijf ook het fotohoekje in het oog houden, want ik zet er regelmatig nieuwe foto's op...

 

 

04:18 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-07

Whitsundays trip 1/5 tot 3/5

DAG 1: HAPPY ANNIVERSARY MUM & DAD! 42 jaartjes lief en leed met mekaar... wie doet ze het nog na in onze wegwerpmaatschappij waar liefde al evenzeer een gemakkelijk te vervangen product is geworden. Enfin... iets anders nu: ik ga op de boot vandaag! Eerst nog om gemberpilletjes geweest tegen eventuele zeeziekte. You never know! Om 13u wordt ik verwacht aan de haven, waar The Clipper al ligt te wachten. Onze boot is natuurlijk de grootste van allemaal (hehe), plaats voor 60 man... Het is een prachtig zonnige dag. Geen Big Macs of strawberry milkshakes meer... Woehoe! Let the journey begin! Eens iedereen aan boord, varen we uit. Ik leer meteen twee hollandse meiden kennen, Babet en Marloes, alsook eentje van Duitsland, Andrea. Samen met nog een paar mensen vormen we de 'oudere' garde. Het merendeel van de passagiers is rond de 20... ik ben verzeild geraakt op een partyboot, net terwijl ik eens wilde genieten van echte RUST! In de namiddag valt er in feite niet veel te doen... We genieten van onze pintjes en wijntjes op het dek. De zeilen worden voor een half uurtje opgelaten, maar er is haast geen wind om deftig te zeilen. De rest van de trip zullen we dan ook grotendeels op motorkracht voortzetten. Om 18u wordt het avondeten EINDELIJK opgediend! Iedereen ver uitgehongerd, want we dachten dat we die dag ook wel lunch zouden krijgen... mooi niet dus! Honger is de beste saus, zeggen ze, maar het WAS ook lekker: vis, puree en groentjes. Om 19u meren we aan in een baai om de nacht door te brengen. Iedereen begint aan de drinking games en de goon. Wij daarentegen zijn niet echt in de stemming en kijken geamuseerd toe hoe de jongeren zich bezatten. Om 22u naar bed... waar de nachtmerrie begint. Als er geen 10 op mijn bed zaten, zat er geeneen BEDBUG! Zo erg had ik het nog nooit gezien! Mijn haren kwamen omhoog: hier slaap ik NIET! (zie filmpje) In alle stilte de crew gewaarschuwd en ik krijg onmiddellijk een andere kamer met een veel te hoge airco. Voorlopig geen zwart grut te zien. Maar ik slaap voor geen meter die nacht: veel te koud en om de 2u wakker om als een debiele met mijn zaklamp de hele matras af te zoeken.

DAG 2 - 6u: de wekker loopt eindelijk af. Zo vlug als ik kan de kamer uit en op het dek, waar het veel warmer is, zelfs zo vroeg in de morgen al! Er is ons een prachtige zonsopgang beloofd... en dat wordt het ook :o) - 7u: Brekkie - 7.30u: we varen uit naar Whitehaven Beach, DE trekpleister van de Whitsundays. Het ziet ernaar uit dat Andrea mijn reismaatje wordt op deze boottrip. We lopen op het witste strand ooit en zwemmen in de blauwste zee. We moeten wel stinger suits aan, want er zitten nog steeds gevaarlijke kwallen in het water. Om 11.30u lunch (sandwich, groenten, hesp en macaroni met tonijn). Een uurtje later is het snorkeltijd! De stinger suits weer aan, de snorkel op en boven het prachtig gekleurde koraal en de vele subtropische vissen gaan hangen. Ik snij zelfs mijn voet aan het koraal dat heel dicht onder het wateroppervlak ligt (niks erg zenne). Terwijl ik het bedbugverhaal stil probeer te houden (om paniek te vermijden), loopt het merendeel met onnoemelijk veel beten rond... en het verhaal doet dan toch de ronde. Mijn video wordt op slag een attractie! Die avond (de laatste) wordt er weer heel wat drank vergoten, maar niet door ons. Onze oudere garde amuseert zich met poker spelen en babbelen. Een van de crewmembers is zelfs een waal die perse met mij in het vlaams wil praten. Chapeau voor hem, hij kon er wat van! Hoogtepunt van de avond: 2 haaien van anderhalve meter die onze boot blijven omcirkelen: COOL! We hebben besloten om op het dek te slapen vannacht. Ten eerste is het een ervaring en ten tweede zitten hier geen bed bugs... Als uiteindelijk de grootste party animals naar bed strompelen, halen wij onze lakens boven, blazen een lege goonzak op en gebruiken het als kussen... en vallen uiteindelijk onder de sterren in slaap.

DAG 3: Echt gemakkelijk was het niet en warm al evenmin, maar het is de moeite als je wakker wordt met het morgenrood op je gezicht en het geruis van de zee in je oor. Na het ontbijt is er nog een uurtje tijd om te snorkelen... voor wie nuchter genoeg is... We liggen deze keer net voor Blue Pearl Bay, een prachtig uitzicht en alweer een mooi stukje rif gezien. De haaien van gisterenavond hebben ons gelukkig geen nieuwsgierig bezoekje gebracht. Hierna is het ommekeer en naar Airlie Beach terug. De voorbije dagen is het volop zon geweest. Een geslaagde trip! Misschien een iets te hoog partygehalte, maar ik heb mijn gelijkgestemden toch gevonden tussen de meute.

Terug in Seaview krijg ik mijn 'landlegs' terug: draaierig (vooral bij het bukken) en nog steed aan het wiegen op het ritme van de boot. Helabakes! Ik ben niet eens zeeziek geweest!! 7 dollar aan pillekes weg... ach ja...

Die avond worden we allen verwelkomd in Morocco's voor gratis 'jugs of beer' en KARAOKEAVOND! Dat horen mijn oortjes graag en jawel, het wordt een geweldige avond. Een uitgelaten sfeer, een groepsgevoel,... eerst limbo dansen en daarna karaoke. Ik MOET het hier natuurlijk ook doen: 'Ironic' van Alanis Morrisette en ik krijg de hele zaal mee :o))) Rond 1u beetje tipsie naar huis, fish&chips gehaald onderweg.

Er is een nieuwe flatmate ondertussen: Steve, een ozzie ex-soldaat die 7 jaar in het buitenland heeft gezeten. Hij was onder andere sniper in Irak en heeft vele mensen gedood. Geinteresseerd als ik ben in de menselijke psyche, laat ik hem op zijn eigen tempo zijn verhaal doen, vaak tot tranenstoe... man man... het doet je even stilstaan bij de ONzin van oorlog. Deze kerel heeft professionele hulp nodig. Hij is zoals ze hier zeggen: seriously fucked up.

Vrijdag 4 mei: De wekker loopt af en ik neem afscheid van Airlie Beach. Mijn reis gaat verder...

Steve wordt al snel ook wakker en maakt thee voor ons. Ik blijk voor hem een ideale uitlaatklep te zijn, want hij blijft maar verder praten over zijn belevenissen en gevoelens. Ik luister terwijl ik mijn backpack klaarmaak. Ook de anderen staan op. Het afscheid wordt zwaarder dan verwacht. Met een krop in de keel en een blad vol e-mailadressen loop ik onze flat uit. Bye bye...

Het busstation zit vol met mensen vanop de boot en van gisterennacht in de pub. Ik zie Andrea terug en nog een paar andere meisjes. Je bent NOOIT helemaal alleen!! Met een beetje vertraging komt de Premier bus aan... Townsville en Magnetic Island liggen 4u verder op mij te wachten...

De rest komt in een volgende post... ik denk dat jullie al genoeg leesvoer hebben ;o) En daarbij, de airco staat hier op en mijn pollekes vriezen er bijna af! Ik zit momenteel al in Cairns en heb daarnet mijn vlucht terug geboekt.

MANNEKES, IK VLIEG TERUG OP 9 AUGUSTUS! Ik kom in Zaventem aan op 10 augustus om 11u in de morgen. Boek al maar een fanfare, kriebel die spandoeken vol en zet de champieter klaar,... haha! Het is vroeger dan verwacht -VEEL vroeger-, maar het einde van augustus zat volgeboekt. De eerstvolgende vlucht was op 10 september en dat was me nu wel wat te lang... Zodus, ik ga nog een stukje van onze zomer kunnen meepikken en ondertussen ruim de tijd hebben om een nieuwe job en/of stageplaats in het onderwijs te zoeken. En ik weet er ook al een paar die hiermee HEEL content zullen zijn... ;o)

 

Tot de volgende post (waarop jullie niet te lang zullen moeten wachten)

09:01 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-05-07

Pffew!

Eindelijk op het internet geraakt! Ik zit nog steeds op Magnetic Island, vanwaar ik straks vertrek naar Cairns. Een busrit van 6u...

De trip rond de Whitsunday Islands was geweldig en ook hier op Magnetic Island is het ronduit prachtig!

Ik ben als een gek foto's en filmpjes aan het uploaden nu, maar ik zal wellicht tijd tekort komen om alles op het net te krijgen. Om nog maar te zwijgen van mijn verslagen... Jullie hebben nog heel veel schoons te goed dus!

Morgen ben ik alweer voor 3 dagen 'uit de ether', want dan doe ik de trip naar Cape Tribulation. Eens terug in Cairns (10 mei) is het 'paperworkweek': mijn vlucht herboeken om eind augustus terug te keren naar ons landje en mijn reisverzekering verlengen met 3 maand. Verder ook werk zoeken ergens buiten Cairns en natuurlijk mijn weblog eens deftig bijwerken. Daar zullen een aantal dollartjes naartoe vliegen, maar dat is met heel veel plezier gedaan!

Lieve menskes... in afwachting van de verslagen van mijn trips kunnen jullie al een aantal nieuwe foto's bekijken in mijn hoekje, alsook een paar nieuwe filmpjes (er zijn er nog VEEL op komst!!)

Verder hebben jullie ook nog de dagen van voor de boottrip te goed:

Donderdag 26 april: Armband zonder enig geweld stukgeraakt... 15 dollar het water in, piece of shit! Werken van 17u tot sluitingstijd. Daarna alweer niet kunnen slapen. Ik bel moeder- en vaderlief nog eens op en stuur smsjes naar de vrienden thuis... Aaah... wat doet het toch deugd om bekenden te horen! Daarna nog zitten filosoferen over vanalles en goeie muziek geluisterd op m'n mp3-speler (het beste wat ik ooit had kunnen meebrengen op m'n reis!).

Vrijdag 27 april: Het weekend staat alweer voor de deur. Mijn laatste weekend in Airlie Beach! Er is een nieuweling in onze flat, Yacine, een fransman. 's Avonds wordt onze flat de zoete inval en de kaarten evenals de goon worden bovengehaald. PREPARE FOR ANOTHER GAME OF RING OF FIRE! Het wordt alweer een zot gedoe (zie foto's) en ik kruip zat m'n bed in rond 3u, want moet morgen werken om 11u.

Zaterdag 28 april: Damn you Mc Do!!! Om 8u telefoon: om 9u beginnen... Ik slenter de kamer uit... onze flat is een STAL! Ook Yacine komt de kamer uitgelopen: Fuck! I miesed zie boat to work! And zies ies my first day! Haha... Het werk heb ik overleefd, ookal kreeg ik maar lunchpauze na 6 uur vollen bak aan de toog te staan. Ik viel haast omver van de honger tegen dan, maar soit... 's Avonds natuurlijk uit met Amy en een paar vriendinnen van haar. We hebben jelly wrestling (vrouwencatch in een soort blubber) gekeken, wat wel funny was. Toch was ik niet echt in de stemming en ik stond net op het punt om naar huis te gaan, als ik aan de deur de rest van onze flat tegenkom. Allez vooruit dan... het wordt toch nog een plezante avond met achteraf een samenkomst in onze flat met allerlei mensen die ik niet eens ken.

Zondag 29 april: Opgestaan om 1u. Een hele hete dag! Onze flat is eindelijk schoongemaakt. Gisteren geen poetsers, dus hele dag op een plakkerige vloer met gebroken bierflesjes rondgelopen... Nu eindelijk dus proper! In de namiddag besluiten we om naar Ceder Creek waterfalls te gaan. Prachtig! Spijtig genoeg mijn camera niet mee... De waterval ligt op een half uurtje rijden van Airlie. Meteen ook mijn eerste lange rit in een echte backpackersauto meegemaakt, hihi. Eens aangekomen, springen we in het meertje voor de ietwat dun uitgevallen waterval, maar het water is zalig en de waterval zelfs heet! This is it... zeg ik zachtjes in mezelf...

 

Wat daarna gebeurde, volgt nog... zoals beloofd!

 

Dikke kussen XXX 

 

ps: Angelique, bedankt voor het postkaartje! :o) Mis je ook meid...

00:40 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |