13-05-07

Cape Tribulation

Dinsdag 8 mei - 7.30u: De bus van Tropics Explorer pikt me op. We gaan einde beschaving tegemoet voor 3 dagen en 2 nachten. Cape Tribulation ligt 2u ten noorden van Cairns in het Daintree Rainforest, het oudste stukje regenwoud hier in Australie. We stoppen eerst om te ontbijten, zelf te betalen weliswaar... Daarna gaan we crocspotten op de Daintree River. De toch wel coole gids vertelt dat dit stukje rivier het territorium is van 3 monsterlijke mannetjeskrokodillen. En ja hoor, een beetje verder zien we 'Scarface' langs de oever... Hij is duidelijk geflatteerd door de camera's en komt het water uit. Hij is ENORM! Niet te ver over de reling leunen mensen... Hierna wordt het een 'boardwalk' (een verhoogd houten pad) doorheen een stukje regenwoud. Het heeft die typische vochtige geur dat hier in dit oude woud nog 10 keer sterker aanwezig is. Kajoekels van spinnen, zoals de 'golden orb' die gele webben spint. Rare bomen en stranglers (parasietenboom die andere bomen 'verstikt' tot er geen boom meer overblijft, maar enkel de strangler, zie foto). Grote mieren met een groen dik gat waar een zure stof in zit. Iedereen mag eens proeven en inderdaad, het smaakt net als een zuur snoepje :o))

2 uur later staan we aan ons hostel... 'Tot donderdag', zegt de gids... tot zover de tour?! Ik dacht dat we 3 dagen lang zouden begeleid worden, of zo bleek het toch bij het boeken. Pech dus! Wil je werkelijk iets doen, moet je extra betalen. Dat is regelrecht misbruik maken van 'being in the middle of nowhere'! Ik logeer in het Beach House. Tropischer kan het nu echt niet meer. Mijn hostel ligt het meest afgelegen van alle hostels hier. Een strand aan de ene kant, regenwoud aan de andere kant. Ik voel me op slag in een aflevering van Lost! De eerstvolgende kleine en dure winkel ligt op een half uurtje wandelen. Gelukkig heb ik toch 2 gratis ontbijtvouchers gekregen... want ook de bar van het hostel weet weg met de prijzen!

Nou, wat te doen met de plots veel te vrije tijd die me hier rest? Oh well... ik dus naar de receptie en meteen de nightwalk geboekt + voor donderdagmorgen 3,5u zeekayakken. Een mens leeft maar ene keer toch? Alles samen kost het me 105 dollar extra.

De nightwalk door het regenwoud valt kletsnat uit (tja, REGENwoud), maar het is geweldig! We zien een python, een dikke cane toad (pad), spinnen, insecten... de belevenis alleen al om in het donker door een regenwoud te lopen met die typische nachtgeluiden is een kick voor mij. Geld goed besteed! (Ik kruip ziek in mijn bed. Plots niet goed in maag en darmen. Die avond tonijn met pickles gegeten... wellicht is het dat en hopelijk niet iets dat me stiekem heeft gebeten?)

Woensdag 9 mei: Fris en wel opgestaan en genoten van de gratis bacon en eggs. Het wordt een layed back dagje vandaag. Wanneer ik terug kom van de badkamers verschiet ik me letterlijk een ongeluk als ik de gevreesde CASSOWARY (struisvogelachtige) tegen het lijf loop. Bij het inchecken in dit hostel werd ons verteld dat er een cassowary op het terrein rondwaart. Wellicht gevoederd geweest en nu wil ze niet meer weg. Dit specifiek exemplaar is even groot als mezelf, haalt 60km/u als het moet en heeft gisteren nog 2 mensen aangevallen. Mijn gezicht moet goddelijk geweest zijn... Ik voelde me echt niet op mijn gemak! Het beest stond vlak op mijn wandelpad... daarachter een paar enthousiastelingen met hun camera. 'Don't be afraid, just pass slowly... No, don't run! It will come after you!' Waaaah! Ik spring de eerstvolgende hut binnen. De cassowary heeft blijkbaar al gegeten vandaag en loopt het bos weer in. Zo vlug als ik kan om m'n camera en nog net op tijd om ook de toerist uit te hangen. ;o)

Ik zit tussen de reiskoppels en reisvrienden... Een koppeltje is zelfs op huwelijkswereldreis... Het moet toch plezant zijn om met twee de ervaringen te kunnen delen, met twee noodles te eten, met twee pfff, daar gaat m'n gemoed de dieperik in. I-pod-tijd!

En net als je het nodig hebt: HALLELULJA! Daarvoor moet je helemaal in het noorden van Australie zitten, middenin de jungle... om 2 Vlamingen te ontmoeten! Jan en Tjerk zijn van Stekene en zitten voor 3 maand in Australie. ik leef terug op en babbel enthousiast in ons eigen taaltje (jihaa!) over Vlaanderen, onze geboortestreken en zelfs Mercator Hogeschool, waar Tjerk 1 jaar compleet hetzelfde heeft gestudeerd als ik. Allez, het wordt een superplezante avond. Daarbij ontmoet ik ook Esther opnieuw, een Engels meisje van in Airlie Beach + ook een intrigerende Duitser.

Donderdag 10 mei: Om 6u met piepoogjes wakker. Aankleden, backpack maken en naar de luggage storage brengen. Ik 'dacht' dat de pick-up voor het kayakken om 7.30u was. Damn, bij nader inzien op mijn papier is het 8.30u! No worries... op gemakje ontbijten en om 8.15u naar de receptie... Om 8.55u zit ik er nog en geen busje te zien. Wat blijkt? Ik was de enige voor het zeekayakken, dus hebben ze het doodleuk afgelast en niet eens de moeite gedaan om me te verwittigen!! Ik krijg m'n 70 dollar terug. Maar nu zit ik hier wel schoon te schilderen... Och ja... misschien is het wel het lot. Misschien ben ik op die manier gered van een verdrinkingsdood of zo?! Een beetje later zie ik de Duitser van gisterenavond terug. Hannes, een jonge zakenman die er voor 6 weken is tussenuit geknepen en 'flashpackt' ipv backpackt (op restaurant gaan eten, maar de avondsfeer in de hostels gaan opsnuiven). Hij nodigt me uit om mee een strand- en boswandeling te doen. Het valt heel goed mee en we lachen wat af onderweg. Opnieuw kletsnat geworden... heb het nog niet geleerd om mijn kaweeke mee te pakken op wandeltocht! Ik ben net op tijd terug voor de bus naar Cairns. Onderweg stoppen we bij allerlei lookouts, maar ik ben moe en krijg opnieuw last van heimwee. Ik mis mensen om me heen die me echt graag zien. Het uitzicht laat me koud voor het moment, maar ik doe mijn plicht en neem de nodige foto's.

Vanaf deze avond slaap ik 7 nachten in het Beach House in Cairns. Het is maar een raar hostel als eerste indruk, of misschien is het mijn gemoed. Het regent ook opnieuw... en het blijft maar regenen... Ik haal mijn gratis maaltijd in de stad en rara, daar zie ik Tjerk weer (1 van die Vlamingen) samen met 2 Oostenrijkse meisjes. Alweer van het ene uiterste in het andere: het wordt toch nog een gezellige avond in de bar.

 

Tja... soms gaat het al eens minder onderweg. Maar dat had ik wel kunnen denken van op voorhand. Op zulke momenten zoek ik een stil plekje waar ik -ironisch genoeg- helemaal alleen kan zijn, ik steek mijn oorplugjes van mijn MP3-speler in en laat de vertrouwde muziek me meevoeren naar dromen en gedachten. Om gezond te blijven, moet de ketel regelmatig eens overlopen. Of dat thuis is of een halve wereldbol verder, dat blijft gelijk. En weet je, dan gebeurt er toch weer iets onverwachts dat je helemaal opfleurt... 

 

PS: Nieuwe foto's en filmpjes! 

05:07 Gepost door Freggeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Heykes, fijn dat je nog eens langskwam!
Mijn supportershart dwingt me echter om je post even te corrigeren :-D Vorig jaar zijn we immers ook kampioen geworden ;) dus zo lang was het niet geleden :p Maar ik vergeef het je ;)

En als het eens even minder gaat, moet je maar denken dat het alleen maar weer beter kan gaan hé! Na regen komt zonneschijn (en niet alleen letterlijk ;)

Vele groetjes & een dikke knuffel!

Gepost door: CIA | 13-05-07

Je hebt het bij het rechte end freggeltje, mijn postjes zijn aan het veranderen.

Soms he, soms wou ik je vragen hoe het met je gemoed gesteld was, maar dierf niet, bang dat ik iets ging oprakelen dat je net had verwerkt of zo.
Het moet toch echt deugd doen he als je daarginds pardoes 2 vlamingen tegen het lijf loopt :-)
En dan net op een 'downgevoeldag'.
Maar ik begrijp je wel, het is niet zoals thuis he. Iemand nodig hebben die je graag zien, die een arm om je schouders leggen en zeggen: Het komt wel goed meiske.
Al bij al ben je een meid die zich echt uit de slag kan trekken en dat bewonder ik in u freggeltje :-)
Nu ga ik rustig de filmpjes bekijken.
Dikke knuffel van me

Gepost door: Ellen | 13-05-07

@ Ellen en CIA Merciekes dames...
Mijn gemoed gaat met ups en downs, ik denk hetzelfde als was ik nog in Belgie. Hier ontmoet je natuurlijk veel meer mensen en zie je veel meer. Het is hier geen dag echt saai te noemen! Maar ja, het enige wat ik nog mis, is een partner. Voila, het ligt eruit... ik geniet van deze reis, echt waar... maar ik zal me pas compleet voelen als ik liefde kan geven aan die speciale persoon en ook geliefd word. En denk niet dat ik hier ga blijven plakken voor een Australier, want daar zit over 't algemeen niet zoveel in. Ik wil een echte Belg: intelligent, knap en rijk als 't kan ;o)

Gepost door: Freggeltje | 14-05-07

De commentaren zijn gesloten.